Markus 5:30

De Tekst

Middenin de dichte drukte, met mensen die tegen Hem aan duwen en over elkaar heen struikelen om dichtbij te komen, staat Jezus opeens stil. Hij draait zich om en stelt een vraag die op dat moment volstrekt absurd lijkt: wie heeft mijn kleren aangeraakt? Want Hij heeft gemerkt, in Zichzelf, dat er kracht van Hem is uitgegaan.

De Kern

Er staat iets opmerkelijks in de Griekse zinsbouw: Jezus heeft "in Zichzelf" gemerkt dat er kracht wegvloeide. Het is een innerlijk gewaarworden, iets dat in Hem gebeurt zonder dat Hij het initieert. Hier zien we een Jezus die niet als een tovenaar op afstand mirakels uitdeelt, maar die zo werkelijk mens is dat genezing Hem raakt, Hem iets kost, iets uit Hem laat stromen. Tegelijk zien we een Jezus die zo werkelijk God is dat een verstolen aanraking van Zijn kleed voldoende is om twaalf jaar bloedvloeiing te stoppen. De kern van dit vers is die dubbele beweging: kracht die uitgaat, en een Christus die het merkt. Genezing is bij Hem nooit mechanisch, altijd relationeel.

De Rode Draad

Kracht die uitgaat en een God die het opmerkt: dat patroon loopt door de hele Schrift. Denk aan Exodus, waar God zegt dat Hij het geschreeuw van Zijn volk heeft gehoord en is neergedaald om te bevrijden. God is nooit een afstandelijke uitdeler van gunsten. Hier, in Markus 5, wordt dat patroon vlees. De God die neerdaalt, staat nu in het stof van de weg en voelt aan Zijn eigen lichaam wat er met een naamloze vrouw gebeurt. En het wijst vooruit: aan het kruis zal Hij niet slechts kracht laten uitgaan, maar Zichzelf. Deze vloeiende kracht is een voorproef van de vloeiende liefde die uiteindelijk alles van Hem zal vragen.

De Spiegel

Wie leest, moet zich afvragen wat er in ons in beweging komt bij dit stilstaan van Jezus. Wij zijn gewend aan een God die druk is, die tussen alle drukte door misschien iets voor ons zal doen als er tijd over is. Maar hier stopt Hij, midden op weg naar het huis van een stervend kind, voor iemand die Hem niet eens durfde aan te spreken. Vraag jezelf af: leef je alsof jouw stille noden onder de radar blijven? Alsof God niet merkt wat er van Hem verlangd wordt in de anonieme aanraking van je gebed, ergens laat in de avond, tussen alle andere dingen door? Deze tekst zegt: Hij merkt het. In Zichzelf. Onmiddellijk.

De Vraag

Maar hier schuurt iets. Waarom moet Jezus vragen wie het was? Wist Hij het niet? Hij die de gedachten van Farizeeën leest, die weet wat Nathanaël onder de vijgenboom deed, zou Hij niet weten wie zojuist Zijn kleed heeft aangeraakt? De tekst laat dit openstaan. Misschien wist Hij het en wilde Hij dat zij naar voren kwam, uit de anonimiteit, om niet slechts genezen maar ook gezien en genoemd te worden. Misschien is er in de menswording iets van kennis dat werkelijk beperkt was, en raken we hier aan een mysterie waar we liever aan voorbij kijken. De tekst dwingt ons niet tot een keuze. Wel dwingt ze ons om te aanvaarden dat Jezus' vraag geen toneelspel is.

De Intertekst

Denk aan Jesaja 53: "door Zijn striemen is ons genezing geworden." Ook daar is genezing iets dat kost, iets dat uit Hem gaat. Wat in Markus 5 nog een kleine golf is, wordt aan het kruis een oceaan. En denk aan Lukas 8:46, de parallelvertelling, waar Jezus zegt: "Ik heb gemerkt dat er kracht van Mij is uitgegaan." Lukas, de arts, laat het diagnostisch klinken. Markus laat het intiemer, meer belichaamd overkomen. In beide gevallen wordt zichtbaar dat de genezende kracht van Christus geen onuitputtelijke voorraad is die Hem koud laat, maar iets waarin Hij Zichzelf geeft.

De Hoofdpersoon

Zie Hem staan, midden in de duw en het geroezemoes. De rabbi die zojuist door Jaïrus is meegevraagd voor een noodgeval, en die nu, verrassend, tijd heeft. Alle prioriteitenlogica van deze wereld eist dat Hij doorloopt: er ligt een kind op sterven. Maar Hij draait Zich om. Zijn ogen zoeken de menigte af. Er is iemand die Hem heeft aangeraakt niet met een hand op de schouder, maar met een aanraking van geloof. En dat merkt Hij. Dit is wie Hij is: geen efficiënte wonderdoener, maar een Herder die stopt voor het ene schaap, ook als er honderd andere om Hem heen schreeuwen. Er is bij Hem geen anonieme genezing. Hij wil de vrouw achter de aanraking.

Reflectie

Waar in jouw leven raak je Hem heimelijk aan, hopend op iets zonder gezien te willen worden, en wat betekent het dat Hij Zich juist dan omdraait?

Wat doet het met je om te weten dat genezing Hem iets kost, dat kracht uit Hem gaat en dat Hij dat merkt?