1 Koningen 6

De Uitleg

Vierhonderdtachtig jaar nadat het volk Israël uit Egypte was getrokken, begint koning Salomo aan een enorm project: hij gaat een tempel bouwen voor de HEERE. Zijn vader David had het al willen doen, maar God had gezegd: jouw zoon zal het mogen. Nu is het moment daar.

Het hoofdstuk leest bijna als een bouwtekening. Er worden maten genoemd, materialen, kamers. De tempel was zestig el lang, twintig el breed en dertig el hoog. Dat is ongeveer dertig meter lang. Niet enorm groot vergeleken met onze kerken, maar de pracht zat in de details. Cederhout uit Libanon bedekte de muren. Cipressenhout op de vloer. En overal, op de muren en de vloer, lag goud. Echt goud, geen verf.

Binnenin was een speciale ruimte: het binnenste heiligdom, ook wel het heilige der heiligen genoemd. Een perfecte kubus van twintig bij twintig bij twintig el. Daar zouden twee grote engelen van olijfhout staan, helemaal bedekt met goud, met vleugels die elkaar in het midden raakten. Hier zou later de ark van het verbond komen, de gouden kist met de stenen tafelen van Mozes erin.

Eén detail valt op. In vers 7 staat dat bij de bouw geen hamer, geen beitel en geen ijzeren gereedschap te horen was in het huis. Alle stenen werden al kant en klaar bij de steengroeve gemaakt en pas daarna in stilte op hun plek gelegd. Stel je dat voor: een gigantisch bouwproject zonder bouwlawaai.

Het hele werk duurde zeven jaar. En midden in dit hoofdstuk, terwijl het bouwen bezig is, zegt God iets belangrijks tegen Salomo: als je naar Mijn geboden leeft, dan zal Ik onder de Israëlieten wonen en Mijn volk niet verlaten.

Wat betekent dit?

De tempel was niet zomaar een mooi gebouw. Het was de plek waar God en mensen elkaar konden ontmoeten. Tot nu toe was er een tent geweest, de tabernakel, die meereisde door de woestijn. Maar nu het volk eindelijk rust had in het beloofde land, kreeg God een vaste plek midden tussen de mensen.

Alles aan de tempel zegt iets. Het goud zegt: hier is iets kostbaars, hier woont een Koning. De stilte tijdens de bouw zegt: dit is heilig, dit is geen gewone klus. De kubusvormige binnenkamer zegt: hier is alles in perfecte verhouding, want God Zelf is volmaakt.

En de woorden van God in vers 12 en 13 zijn eigenlijk het hart van het hoofdstuk. God belooft: Ik zal wonen tussen Mijn volk. Maar Hij vraagt er wel iets bij: leef naar Mijn geboden. Dat is wat een verbond is, een afspraak tussen God en mensen waarin allebei iets beloven.

De Rode Draad

Eeuwen later kwam Jezus in de tempel staan en zei iets opvallends: breek deze tempel af, en in drie dagen bouw Ik hem op. Hij bedoelde Zichzelf. Jezus is de echte tempel. In Hem ontmoeten God en mensen elkaar.

En als je gelooft in Jezus, gebeurt er iets wonderlijks. Paulus schrijft dat jij dan zelf ook een tempel bent waar Gods Geest woont. Geen goud, geen cederhout, maar gewoon jij. Dat is haast te groot om te bevatten. Wat Salomo zeven jaar bouwde met duizenden werkers, dat doet God in jou.

Voor Jou

Misschien denk je: ik ben helemaal niet zo bijzonder als een tempel met goud. Maar God kijkt anders. Hij wil bij je wonen. Niet omdat je perfect bent, maar omdat Hij van je houdt.

De stilte bij de bouw vind ik mooi om over na te denken. Soms is het in je hoofd zo druk, met school, met vrienden, met je telefoon. Misschien helpt het om af en toe stil te worden en te bedenken: God woont bij mij. Dat hoeft niet groots. Vijf minuten op je bed kan al genoeg zijn.

Praat mee

Als jouw lichaam een tempel is waar God woont, verandert dat iets aan hoe je naar jezelf kijkt? En naar anderen?

Waarom denk je dat God wilde dat er geen bouwlawaai was bij de tempel? Wat zegt dat over hoe God is?

Samen Bidden

Heer, dank U dat U dichtbij wilt zijn. Dank U dat U niet ver weg in een gouden kamer blijft, maar door Jezus bij ons komt wonen. Maak mij van binnen stil, zodat ik U kan horen. Amen.