2 Korinthe 7

De Uitleg

Paulus schrijft hier verder aan de gemeente in Korinthe. Het is een spannende brief, want eerder had hij hen een stevige brief gestuurd waarin hij dingen aansprak die fout zaten. Daarna wachtte hij in spanning af: hoe zouden ze reageren? Zouden ze boos worden? Zouden ze hem afschrijven?

In dit hoofdstuk vertelt Paulus eerlijk hoe het met hem ging. Hij was onrustig, zelfs bang. Hij schrijft: "Ons lichaam had geen rust, maar wij werden van alle kanten verdrukt: van buiten was er strijd, van binnen vrees." Dat is opvallend. Paulus, de grote apostel, geeft toe dat hij zich zorgen maakte en bang was. Geen superheld dus, maar een mens.

Dan komt Titus aan, een vriend en medewerker van Paulus. Titus is in Korinthe geweest en brengt goed nieuws mee. De gemeente heeft de brief van Paulus serieus genomen. Ze waren verdrietig over wat er mis was gegaan, en dat verdriet zorgde ervoor dat ze dingen wilden rechtzetten.

Paulus legt dan iets belangrijks uit. Hij zegt dat er twee soorten verdriet zijn. Er is een verdriet "naar God", dat is verdriet dat je terugbrengt naar Hem en je leven verandert. En er is een verdriet "van de wereld", dat alleen maar uitloopt op somberheid en spijt zonder verandering. Het eerste verdriet doet pijn, maar het is goede pijn. Zoals een wond die schoongemaakt moet worden voordat hij kan genezen.

Aan het eind zegt Paulus dat hij blij is. Niet omdat hij hen verdrietig heeft gemaakt, maar omdat dat verdriet iets goeds heeft gedaan in hen.

Wat betekent dit?

Dit hoofdstuk gaat over iets waar mensen liever niet over praten: schuld en spijt. We doen vaak alsof het beter is om nooit verdrietig te zijn over jezelf. Maar Paulus zegt: er bestaat verdriet dat goed voor je is. Verdriet dat ontstaat als je beseft dat je iets gedaan hebt wat verkeerd was, en dat je daarmee God of een ander pijn hebt gedaan.

Zulk verdriet is geen straf. Het is bijna een cadeau. Het laat zien dat je geweten nog werkt en dat God dichtbij je is. Hij maakt mensen niet verdrietig om hen kapot te maken, maar om hen heel te maken.

De Rode Draad

Dit raakt aan iets groots in de Bijbel: dat God mensen wil terugbrengen bij Hem. Vanaf het allereerste begin, toen Adam en Eva zich verstopten in de tuin, is God degene die roept: waar ben je? Hij wil mensen niet kwijt.

Jezus is daarin de duidelijkste stap. Hij kwam juist voor mensen die wisten dat ze fout zaten. Hij at met mensen waar anderen op neerkeken. Hij vergaf de vrouw die huilde aan zijn voeten. Toen Petrus Hem in de steek had gelaten en daarna huilde van verdriet, kwam Jezus speciaal terug om hem op te zoeken.

Het verdriet dat tot inkeer leidt is dus geen weg naar God toe waarbij wij alles zelf moeten oplossen. Het is een weg die God zelf in ons hart legt, omdat Hij ons terug wil hebben.

Voor Jou

Misschien ken je dat gevoel. Je hebt iets gedaan waarvan je weet dat het niet klopte. Je hebt gelogen, of iemand expres buitengesloten, of iets gezegd dat hard aankwam. Daarna voelt het naar van binnen.

Dat nare gevoel is niet je vijand. Het is een seintje dat je serieus mag nemen. Je hoeft niet te doen alsof het er niet is, en je hoeft er ook niet in te blijven hangen. Je mag het meenemen naar God en het hardop zeggen. Hij luistert niet om je uit te schelden. Hij luistert om je op te ruimen en op te tillen.

En soms hoort daar ook bij dat je naar iemand toe gaat en sorry zegt. Dat is moeilijk, maar het maakt iets heel.

Praat mee

Wat is het verschil tussen "sorry zeggen omdat het moet" en "echt spijt hebben"? Hoe voelt dat anders?

Waarom denk je dat Paulus durfde te schrijven dat hij bang was? Mag je dat zeggen als christen?

Samen Bidden

Heer, dank U dat U dichtbij komt, ook als wij dingen verkeerd doen. Help mij om eerlijk te zijn over wat er in mij omgaat. Maak schoon wat schoongemaakt moet worden, en geef mij de moed om dingen recht te zetten. Amen.