Nehemia 1

De Uitleg

Nehemia werkt aan het hof van de koning van Perzië. Hij is schenker, dat klinkt als een eenvoudig baantje, maar het is een vertrouwensfunctie. Hij proeft de wijn van de koning, hij staat dicht bij de machtigste man van zijn tijd. Hij heeft een goed leven.

Maar dan komt zijn broer Hanani op bezoek, samen met een paar mannen uit Juda. Nehemia vraagt hoe het gaat met de Joden die teruggekeerd zijn naar Jeruzalem. Het antwoord is hard. De mensen leven in grote ellende en schande. De muur van Jeruzalem is afgebroken en de poorten zijn met vuur verbrand. De stad ligt open, weerloos, als een huis zonder voordeur.

En dan lees je iets bijzonders. Nehemia gaat niet meteen plannen maken. Hij huilt. Dagenlang. Hij vast, dat betekent dat hij niet eet, en hij bidt. Hij is duizenden kilometers ver weg van Jeruzalem, hij heeft die stad waarschijnlijk nooit gezien, maar hij voelt de pijn alsof het zijn eigen huis is.

In zijn gebed doet Nehemia iets opvallends. Hij vraagt niet eerst van alles aan God. Hij begint met te zeggen wie God is: groot, ontzagwekkend, trouw aan zijn verbond. Een verbond is een belofte waar God zich aan houdt, voor altijd. Daarna belijdt Nehemia de zonden van zijn volk. En hij zegt iets dat je makkelijk over het hoofd ziet: "ook ik en mijn familie hebben gezondigd." Hij zet zichzelf er niet boven.

Aan het eind herinnert hij God aan zijn eigen woorden uit de wet van Mozes. Als het volk zich terugkeert tot God, zal God hen terugbrengen. En dan vraagt hij iets concreets: geef mij gunst bij "die man", de koning. Nehemia heeft een plan in zijn hart, maar eerst legt hij het bij God neer.

Wat betekent dit?

Nehemia laat zien dat geloven niet alleen iets is voor de zondag of voor als je in nood zit. Hij hoort slecht nieuws en zijn eerste reactie is: ik ga naar God. Niet uit gewoonte, maar omdat hij God echt kent.

En er zit nog iets in. Nehemia voelt zich verantwoordelijk voor mensen die hij niet eens persoonlijk kent. Hij denkt niet: dat is hun probleem, ik zit hier veilig. Hij maakt hun pijn tot zijn pijn. Dat is hoe God naar mensen kijkt.

De Rode Draad

Jeruzalem ligt in puin. De stad waar God wilde wonen tussen zijn volk, is een hoop stenen. Maar God is zijn belofte niet vergeten. Hij heeft door Mozes al gezegd: zelfs als jullie ver weg zijn, en jullie keren terug naar Mij, dan breng Ik jullie thuis. Nehemia gelooft die belofte. Hij rekent erop.

Eeuwen later komt er iemand anders die huilt om Jeruzalem. Jezus staat boven de stad uit te kijken en huilt om de mensen die God niet willen kennen. Net als Nehemia voelt Jezus de pijn van anderen alsof het zijn eigen pijn is. Maar Jezus doet meer dan bidden en bouwen. Hij geeft zijn eigen leven om mensen weer thuis te brengen bij God. De echte muren die gerepareerd moeten worden, zitten tussen God en ons. En dat werk doet Jezus.

Voor Jou

Nehemia hoorde nieuws en het raakte hem echt. Misschien hoor jij ook wel eens iets verdrietigs over iemand op school, of in het nieuws, of over iemand in je familie. Wat doe je dan? Vergeet je het binnen vijf minuten? Of neem je het mee naar God?

Bidden is geen toverspreuk. Het is praten met iemand die echt luistert. Je mag God herinneren aan wie Hij is en wat Hij beloofd heeft, net als Nehemia deed. En je mag eerlijk zijn over je eigen fouten, zonder bang te zijn dat God boos wegloopt.

Praat mee

Nehemia huilde dagenlang om mensen die hij niet eens kende. Wat raakt jou zo dat je er verdrietig van wordt? En wat doe je dan?

Nehemia zegt: "ook ik heb gezondigd." Waarom denk je dat hij zichzelf erbij noemt, en niet alleen wijst naar de anderen?

Samen Bidden

Heer, U bent groot en U houdt Uw beloften. Leer ons om net als Nehemia naar U te gaan als we slecht nieuws horen. Help ons om eerlijk te zijn over onze eigen fouten, en om te geloven dat U muren kunt herbouwen die kapot zijn. Dank U voor Jezus, die de grootste muur tussen ons en U heeft afgebroken. Amen.