2 Kronieken 2

De Uitleg

Salomo is koning. Zijn vader David had altijd al een tempel willen bouwen voor de HEERE, maar dat mocht hij niet. Die taak ligt nu bij zijn zoon. En in 2 Kronieken 2 zien we hoe Salomo dat aanpakt.

Hij begint met cijfers die je adem benemen. Zeventigduizend mannen om lasten te dragen. Tachtigduizend om stenen te hakken in het gebergte. Drieduizend zeshonderd opzichters om alles in goede banen te leiden. Dit wordt geen schuurtje. Dit wordt het grootste bouwproject van zijn tijd.

Vervolgens stuurt Salomo een brief naar Hiram, de koning van Tyrus. Tyrus lag aan de kust, in het huidige Libanon, en stond bekend om twee dingen: de geweldige cederbomen uit de bergen en vakmensen die met goud, zilver, brons, ijzer en stof konden werken als geen ander. Salomo vraagt hout. Vraagt een meester-vakman. Belooft in ruil tarwe, gerst, wijn en olie voor Hirams arbeiders.

Maar het opvallendste van het hoofdstuk zit niet in de logistiek. Het zit in hoe Salomo praat over wat hij bouwt. Hij schrijft aan Hiram: "Het huis dat ik ga bouwen, zal groot zijn, want onze God is groter dan alle goden." En even verderop iets wat hem eigenlijk klein maakt: "Wie zou bij machte zijn voor Hem een huis te bouwen? Want de hemel, ja de hemel der hemelen, kan Hem niet bevatten. Wie ben ik dan, dat ik voor Hem een huis zou bouwen, behalve om reukoffer voor Zijn aangezicht te brengen?"

Hiram antwoordt enthousiast. Hij prijst de HEERE, de God van Israël. Hij stuurt Huram-Abi, een vakman wiens moeder uit Israël kwam en wiens vader uit Tyrus. Een man die met elk materiaal kan werken en die ook nog ontwerpen kan bedenken. Het hout zal per vlot over zee naar Jafo komen, en vandaar landinwaarts naar Jeruzalem.

Het hoofdstuk eindigt met een telling van alle vreemdelingen in het land die meewerken aan het project. Het zijn er honderdtreëenvijftigduizend zeshonderd.

Wat betekent dit?

Salomo bouwt niet voor zichzelf. Hij bouwt voor een God die in geen enkel gebouw past. Dat besef is cruciaal. Hij is steenrijk, machtig, en hij weet precies wie hij is in vergelijking met God: een mens die alleen maar mag bouwen omdat God het toestaat, niet omdat God het nodig heeft.

Dat is een houding die zeldzaam is bij iemand met zoveel macht. De meeste koningen in de oudheid bouwden tempels om zichzelf te vereeuwigen, om hun naam aan iets groots te verbinden. Salomo doet het tegenovergestelde. Hij maakt zichzelf klein in zijn eigen brief.

En tegelijk gaat hij niet halfslachtig te werk. Klein zijn voor God betekent voor Salomo niet: het maar matig doen. Juist omdat God groot is, mag het bouwwerk niet karig zijn. De beste materialen. De beste vakman. De beste planning. Eerbied vertaalt zich in inzet.

De Rode Draad

De tempel die Salomo bouwt, gaat over één ding: een plek waar God en mensen elkaar ontmoeten. Offers, gebed, aanbidding. De hele bouw wijst vooruit.

Want eeuwen later staat er in Jeruzalem opnieuw een tempel, en daar loopt iemand rond die over zichzelf zegt: "Breek deze tempel af, en in drie dagen zal Ik hem doen herrijzen." Hij bedoelt Zijn eigen lichaam. Jezus is de echte tempel. In Hem ontmoet je God niet meer via een gebouw met cederen balken en gouden wanden, maar rechtstreeks.

En dan gebeurt er iets wat Salomo nooit had durven dromen. Paulus schrijft later aan gewone gelovigen: "Weet u niet dat u Gods tempel bent en dat de Geest van God in u woont?" Het bouwproject van Salomo, met zijn honderdduizenden arbeiders, wijst uiteindelijk naar jou. God die woning maakt in een mens.

Voor Jou

Salomo's brief stelt twee vragen die ook over jouw leven gaan.

Eerste vraag: hoe groot is God voor jou eigenlijk? Niet in theorie, maar in de praktijk. Past Hij in jouw schema, jouw plannen, jouw weekend? Of is Hij groter dan alles wat je over Hem kunt zeggen of voor Hem kunt doen? Veel mensen geloven in een God die net iets kleiner is dan henzelf, een soort coach op de achtergrond. Salomo gelooft in een God die de hemel der hemelen niet kan bevatten. Dat verandert alles.

Tweede vraag: als jij Gods tempel bent, hoe behandel je dat dan? Niet op een wettische manier, alsof je elk hapje en elke gedachte moet politioneren. Maar wel serieus. Wat je doet met je lichaam, je tijd, je gedachten, je seksualiteit, je social media: het gebeurt in een tempel. Dat is geen reden voor paniek, maar voor eerbied. En voor de moeite om er goed mee om te gaan, zoals Salomo moeite deed met cederen balken en het beste goud.

Het mooie is: jij hoeft niet zelf de bouwer te zijn. God bouwt. Jij mag meedoen.

Praat mee

Salomo zegt dat hij eigenlijk te klein is om voor God een huis te bouwen, en dan gaat hij toch met overgave bouwen. Hoe combineer je die twee dingen in je eigen leven: weten dat je klein bent voor God, en tegelijk niets half doen?

Als jij Gods tempel bent, wat zou er dan concreet anders mogen in hoe je leeft, zonder dat het krampachtig wordt?

Samen Bidden

HEERE, U bent groter dan alles wat ik kan bedenken of bouwen. De hemel kan U niet bevatten, en toch wilt U wonen in mensen zoals ik. Leer mij U serieus te nemen. Leer mij mijzelf niet groter of kleiner te maken dan ik ben. Wat ik doe met mijn leven, laat het van U zijn. Amen.