Even stil · donderdag 10 september 2026

Vertrouwen vinden in Gods nabijheid

Schuilen bij God

Gisteren 4 min lezen 4 bijbelteksten

Korte overdenkingen om bij stil te staan, bij bijbelteksten uit Psalm 36:8, Spreuken 15:23, Jeremia 17:5-6 en Psalm 127:2.

☀ Het ochtendmoment

Hoe kostbaar is Uw goedertierenheid, o God! Daarom nemen de mensenkinderen de toevlucht onder de schaduw van Uw vleugels.
Psalm 36:8

Een nieuwe donderdag ligt voor je. Misschien voelt het gewoon als weer een dag, misschien zie je er tegenop, misschien ben je nog moe van gisteren.

David zoekt in deze psalm woorden voor iets wat hij nauwelijks kan bevatten: Gods goedertierenheid. Hoe kostbaar. Niet gewoon, niet vanzelfsprekend, maar kostbaar. Een schat die je opnieuw ontdekt als je ernaar kijkt.

De beeldspraak is teder. Vleugels. Zoals een moedervogel haar jongen bedekt, zo biedt God schaduw en beschutting. Dat is geen belofte dat de dag makkelijk wordt, maar wel dat je niet blootgesteld bent. Er is een plek waar je mag schuilen, ook als het druk wordt, ook als de zorgen weer opkomen.

Merk op wat David zegt: de mensenkinderen nemen de toevlucht. Dat is een beweging, iets wat je doet. Je hoeft niet groot te geloven, je mag gewoon wegkruipen bij Hem.

Probeer vandaag klein te beginnen. Voordat je je telefoon pakt, voordat het lijstje in je hoofd zich vult, adem één keer diep in en zeg: Heere, ik schuil vandaag bij U.

Zijn goedertierenheid gaat met je mee, van vroeg tot laat. Kostbaar, betrouwbaar, dichtbij.

✦ Het lunchmoment

Een man heeft blijdschap in het antwoord van zijn mond, en hoe goed is een woord op zijn tijd!
Spreuken 15:23

Even pauze. Je hapt wat, scrolt misschien, ademt uit. En dan dit vers: hoe goed is een woord op Zijn tijd.

De hele ochtend heb je al woorden gehoord en gegeven. Mails, appjes, gesprekken op de gang, opmerkingen in een vergadering. Sommige waren raak. Andere schoten net naast.

Een woord op Zijn tijd. Dat is iets anders dan veel woorden. Het is het juiste woord, op het juiste moment, tegen de juiste persoon. Kort soms. Een bemoediging. Een vraag. Een sorry.

Misschien loopt er vanmiddag iemand langs je bureau die zo'n woord nodig heeft. Iemand die zwijgt maar het zwaar heeft. Iemand die overloopt maar niet weet waar te beginnen.

Vraag God om jouw mond vanmiddag. Niet om welsprekend te zijn, maar om oplettend te zijn. Om te merken wanneer stilte spreken vraagt, en wanneer spreken stilte vraagt.

Een goed woord op Zijn tijd, dat is klein en enorm tegelijk. Je hoeft er niet groots voor te zijn. Je hoeft alleen wakker te zijn voor de mens naast je. De rest van je lunchpauze mag je gewoon rustig zijn.

◐ Het middagmoment

Zo zegt de HEERE: Vervloekt is de man die vertrouwt op een mens, en die een schepsel tot zijn arm stelt, terwijl zijn hart van de HEERE afwijkt. Hij zal zijn als een kale struik in de vlakte, die het niet ziet wanneer het goede komt.
Jeremia 17:5-6

Halverwege de donderdag. De week is nog niet om, en misschien merk je dat je leunt. Op mensen die je moeten waarderen. Op plannen die moeten lukken. Op jezelf, die het moet dragen.

Jeremia gebruikt een hard woord: vervloekt. Niet omdat God een mens haat die hulp zoekt, maar omdat een hart dat wegdrijft van de HEERE uiteindelijk leeg achterblijft. Een kale struik in de vlakte. Zelfs als er goeds komt, ziet hij het niet.

Dat is misschien wel het meest ontnuchterend. Niet dat er niets gebeurt, maar dat je het niet meer herkent. De zegen loopt langs je heen omdat je hart ergens anders zoekt.

Waar leun jij vanmiddag op? Wees eerlijk. Niet het vrome antwoord, maar het echte. Een collega die je moet zien staan? Een uitkomst die alles moet oplossen? Je eigen kracht die maar door moet?

Jeremia laat de vraag staan. Hij geeft je geen quick fix. Hij nodigt je uit tot een stille erkenning: mijn arm is te kort. Mijn wortels moeten dieper.

Misschien is dit moment genoeg. Even ophouden met vertrouwen op wat niet dragen kan. En je hart terugbuigen, langzaam, naar Hem.

☾ Het avondmoment

Het is tevergeefs dat u vroeg opstaat, laat opblijft, brood eet waarvoor u moet zwoegen: de HEERE geeft het Zijn beminde in de slaap.
Psalm 127:2

De dag is voorbij. Wat je hebt gedaan, is gedaan. Wat is blijven liggen, blijft liggen.

De psalmdichter kijkt naar mensen die vroeg opstaan en laat opblijven, die zwoegen voor hun brood. Hij oordeelt hen niet, hij zegt alleen: het is tevergeefs als je denkt dat alles van jouw inspanning afhangt. Er is een grens aan wat jij kunt dragen.

En juist op die grens komt God met een verrassend geschenk. Hij geeft Zijn beminde de slaap. Niet als beloning voor hard werken, maar als teken van Zijn zorg. Slapen is misschien wel het meest ongeestelijke en tegelijk het meest gelovige dat je vandaag kunt doen. Je laat los. Je bent er even niet. En de wereld draait door zonder jou, omdat God waakt.

Denk terug aan deze donderdag. De gesprekken, de taken, wat lukte, wat niet lukte. Leg het in Zijn handen. Hij heeft alles gezien en Hij weet er raad mee.

Jij bent Zijn beminde. Niet vanwege wat je presteerde, maar omdat Hij je liefheeft in Christus. Ga slapen als een geliefd kind. Morgen is er weer genade genoeg.

Goede nacht.