Even stil · vrijdag 16 oktober 2026

Gods recht voor wie bij Hem schuilt

Schuilen bij God

1 weken geleden 4 min lezen 4 bijbelteksten

Korte overdenkingen om bij stil te staan, bij bijbelteksten uit Deuteronomium 23:15-16, Lukas 18:7, Lukas 18:4-5 en Markus 10:21.

☀ Het ochtendmoment

U mag een slaaf niet aan zijn heer uitleveren, wanneer hij bij u de wijk genomen heeft, weg van zijn heer. Laat hem bij u wonen, in uw midden, in de plaats die hij uitkiest, binnen een van uw stadspoorten, waar het goed voor hem is. U mag hem niet uitbuiten.
Deuteronomium 23:15-16

Lees het nog eens langzaam. In een wereld waar elk volk weggelopen slaven terugstuurde, soms voor beloning, zegt God tegen Israël: doe het niet. Als hij jouw grens oversteekt, is hij vrij.

Meer nog: laat hem wonen waar hij wil, binnen jouw poorten, waar het goed voor hem is. Niet in een hoek, niet op proef. Hij kiest de plaats.

Dat is uitzonderlijk. De omringende wetboeken, zoals de Codex Hammurabi, stelden de doodstraf op het verbergen van een weggelopen slaaf. Hier staat het omgekeerde. God kiest partij voor degene die vlucht, niet voor het systeem dat hem vasthield.

Achter dit gebod zie je iets van Wie God is. Hij weet hoe het voelt om nergens heen te kunnen. Hij heeft Zijn volk zelf uit de slavernij geleid, en Hij vergeet dat niet als Hij wetten geeft.

Misschien ga je vandaag de deur uit met het idee dat jij degene bent die het moet redden, die moet presteren, die ergens aan vast zit. Hoor dan dit: de God die wetten maakt voor weggelopen slaven, kijkt ook naar jou. Hij zoekt een plaats voor jou waar het goed is.

Je hoeft niet terug naar wat je bond. Ga maar.

✦ Het lunchmoment

Zal God dan geen recht doen aan Zijn uitverkorenen, die dag en nacht tot Hem roepen, hoewel Hij hen soms lang laat wachten?
Lukas 18:7

Jezus vertelt deze gelijkenis niet in een stille studeerkamer. Lukas zegt erbij waarom Hij hem vertelt: opdat men altijd moet bidden en niet verslappen. Dus Hij ziet mensen voor Zich die bijna opgeven.

De weduwe heeft geen man, geen geld, geen aanzien. In die cultuur betekent dat: geen stem. En toch stapt zij, keer op keer, naar de rechter die niets om haar geeft. Het detail dat vaak wordt overgeslagen staat in vers 5. De rechter zegt letterlijk dat hij bang is dat ze hem komt slaan, een beeld uit de boksring. Haar volhouden voelt voor hem als een vuistslag.

Jezus zet daar God tegenover. Niet een onwillige rechter, maar een Vader. En toch, zegt Hij, laat Hij hen soms lang wachten.

Dat woord lang is eerlijk. Het stilt de vraag niet die je nu meedraagt tussen twee vergaderingen door, dat ding waar je al zo lang voor bidt en waar niets beweegt.

Maar het zegt wel: blijf komen. Niet omdat God overtuigd moet worden, wel omdat jij in dat terugkomen leert wie Hij is.

Straks weer aan het werk. En vanmiddag nog een keer, kort, dat ene ding bij Hem neerleggen.

◐ Het middagmoment

En hij wilde een tijd lang niet. Daarna echter zei hij bij zichzelf: Hoewel ik God niet vrees en geen mens ontzie, zal ik toch, omdat deze weduwe mij lastigvalt, haar recht doen, opdat zij uiteindelijk niet komt en mij in het gezicht slaat.
Lukas 18:4-5

Lees het nog eens. De rechter helpt haar niet omdat hij medelijden krijgt. Hij helpt haar omdat hij bang is dat ze hem een blauw oog slaat. Letterlijk staat er dat ze hem zal slaan, hem murw beukt met haar komen.

Dit is de man die Jezus kiest om iets over bidden te zeggen. Niet een vriendelijke vader. Een onverschillige machthebber die alleen voor zichzelf opkomt.

En de weduwe. In die tijd had ze niemand. Geen man die voor haar sprak, geen zoon die haar zaak voor de rechtbank bracht. Ze moest zelf gaan. Steeds opnieuw. Terwijl iedereen in de poort haar zag staan en wist: daar is ze weer.

Het detail dat we meestal overslaan: ze had geen plan B. Ze bleef niet terugkomen omdat ze zo gelovig was. Ze bleef terugkomen omdat ze nergens anders heen kon.

Misschien is dat waar jouw gebed vastloopt. Je hebt nog te veel opties. Je kunt het nog ergens anders proberen, nog iemand anders bellen, nog een avond doorwerken.

Wat als God wacht tot je die ene zaak écht bij Hem neerlegt, en nergens anders meer? Niet omdat Hij een onwillige rechter is. Maar omdat Hij wil dat je komt zoals zij kwam.

Met lege handen. En blijft komen.

☾ Het avondmoment

En Jezus keek hem aan en had hem lief, en Hij zei tegen hem: Een ding ontbreekt u: ga heen, verkoop alles wat u hebt en geef het aan de armen en u zult een schat hebben in de hemel; en kom dan, neem het kruis op en volg Mij.
Markus 10:21

Hij kwam rennend. Hij knielde. Hij vroeg het grote: hoe beu het eeuwige leven? Een jonge man met handen vol, en toch niet verzadigd.

Er staat iets wat je bijna mist in de avondstilte. Voordat Jezus iets vraagt, kijkt Hij hem aan en heeft hem lief. De blik komt eerst. Niet het oordeel over zijn bezit, niet de les, maar liefde.

En dan dat ene woord: één ding ontbreekt u. Niet tien dingen. Niet alles is mis. Eén ding. Jezus legt zijn vinger precies op de plek waar het leven vastzit.

De jongeman loopt bedroefd weg. Markus schrijft erbij dat hij veel bezittingen had. Je hoort hem gaan in de stilte van die middag. Jezus laat hem gaan, zonder achter hem aan te lopen, zonder de prijs te verlagen.

Vanavond is het goed om die blik over je heen te laten komen. Jezus kijkt je aan en heeft je lief, voordat Hij iets zegt. En misschien weet je zelf wel welk ene ding er bij jou tussen staat.

Je hoeft het nu niet op te lossen. Leg de dag neer. Laat Hem kijken. Morgen is er licht genoeg om verder te zien.