Even stil · maandag 26 oktober 2026

God dichtbij door alle muren heen

Nabijheid van God

Vandaag 4 min lezen 4 bijbelteksten

Korte overdenkingen om bij stil te staan, bij bijbelteksten uit Jeremia 31:33, Handelingen 9:25, Galaten 2:11-12 en Mattheüs 27:50-51.

☀ Het ochtendmoment

Voorzeker, dit is het verbond dat Ik na die dagen met het huis van Israël sluiten zal, spreekt de HEERE: Ik zal Mijn wet in hun binnenste geven en zal die in hun hart schrijven. Ik zal hun tot een God zijn en zíj zullen Mij tot een volk zijn.
Jeremia 31:33

Jeremia spreekt deze woorden in een donker uur. Jeruzalem staat op het punt te vallen, de tempel zal in puin liggen, het volk gaat in ballingschap. De stenen tafelen van Mozes hebben het verbond niet kunnen behoeden, niet omdat de wet verkeerd was, maar omdat het hart van de mens week.

En juist dán, in die afbraak, laat God horen wat Hij gaat doen. Niet nog een keer stenen. Dit keer schrijft Hij in het binnenste. In het hart zelf.

Dat is een belofte die eeuwen later vervuld wordt als Jezus bij het laatste avondmaal de beker neemt en zegt: dit is het nieuwe verbond in Mijn bloed. En als met Pinksteren de Geest komt wonen in mensen.

Jij begint deze maandag misschien met een hoofd vol dingen die moeten, en een hart dat niet altijd meewil. Mooi dat je weet wat goed is, moeilijker om het te willen van binnenuit.

Daarom is deze belofte zo bevrijdend. God werkt niet alleen om je heen, met regels en verwachtingen. Hij werkt vanbinnen, aan het willen zelf. Zijn Geest kneedt langzaam je verlangens.

Vraag Hem vandaag of Hij ook dat kleine stukje van jouw hart wil schrijven dat vanmorgen nog niet mee wilde.

✦ Het lunchmoment

Maar de discipelen namen hem 's nachts mee en lieten hem door een opening in de muur neer, door hem in een mand te laten zakken.
Handelingen 9:25

Paulus, de man die net nog met volmachten uit Jeruzalem naar Damascus reed om christenen op te pakken, zit in een mand. In het donker. Aan touwen. Naar beneden, langs een stadsmuur, weg van de mensen die hem willen doden.

Zo begint zijn bediening. Niet met een podium. Niet met applaus. Met een vluchtroute en vreemde handen die het touw vasthouden.

De discipelen in Damascus, mensen die hij kort daarvoor nog kwam vervolgen, laten hem zakken. Dat is bijna niet te bevatten. Hun vijand hangt in hun mand, en zij houden hem vast.

Misschien dacht Paulus later aan dit moment als hij schreef over kracht die in zwakheid wordt volbracht. Hij begon niet sterk. Hij begon hangend in een mand, afhankelijk van anderen, weggesmokkeld als een pakket.

Jouw werkdag draait door. De mail stapelt zich op, de agenda duwt. En toch, misschien ben jij vandaag niet degene die op eigen kracht ergens komt. Misschien zit je in iemands mand. Of houd jij, zonder dat je het weet, een touw vast voor een ander.

God begint vaker in manden dan op muren.

◐ Het middagmoment

Maar toen Petrus naar Antiochië gekomen was, ging ik openlijk tegen hem in, omdat hij te veroordelen was. Want voordat er enkelen uit de kring van Jakobus gekomen waren, at hij samen met de heidenen; maar toen zij kwamen, trok hij zich terug en zonderde zich af uit vrees voor hen die van de besnijdenis waren.
Galaten 2:11-12

Antiochië, een stad waar iets nieuws gebeurt. Joden en heidenen eten samen aan één tafel. Dat is ongehoord. En Petrus, de rots, zit erbij. Hij breekt brood met wie vroeger onrein heette.

Dan komen er mensen uit Jeruzalem. Mannen uit de kring van Jakobus. En Petrus schuift zijn stoel een beetje opzij. Niet veel. Hij zegt niets hards. Hij trekt zich gewoon terug.

Paulus noemt dat huichelarij. Hij ziet dat zelfs Barnabas wordt meegesleept. Dus hij gaat openlijk tegen Petrus in, waar iedereen bij is. Niet in een gesprek apart, niet in een brief, maar voor het oog van de gemeente.

Het gaat Paulus niet om tafelmanieren. Het gaat om het evangelie zelf. Als je je terugtrekt uit vrees voor de verkeerde mensen, zeg je zonder woorden: eigenlijk hoor jij er toch niet helemaal bij.

Misschien is dat de vraag die vandaag blijft hangen. Voor wie trek jij je stoel een stukje opzij. Welke blikken wegen bij jou zwaarder dan het Woord dat je gelooft.

Paulus zweeg niet. Hij liet Petrus niet in zijn vrees staan. Soms is liefde dat je iemand hardop tegenspreekt, juist omdat je om hem geeft.

☾ Het avondmoment

Jezus riep nogmaals met luide stem en gaf de geest. En zie, het voorhangsel van de tempel scheurde in tweeën, van boven tot beneden; de aarde beefde en de rotsen scheurden.
Mattheüs 27:50-51

De dag loopt ten einde. Misschien heb je het druk gehad, misschien juist stil. Voordat je de dag loslaat, nog dit beeld.

In de tempel hing een voorhangsel. Een zwaar kleed, geweven van blauw, purper en scharlaken, dat het heilige scheidde van het heilige der heiligen. Daarachter was het alleen voor de hogepriester, één keer per jaar, met bloed. De rest van het volk bleef buiten. Zo was het eeuwenlang.

En dan, op het moment dat Jezus sterft, scheurt dat kleed. Niet van onderen, alsof mensen het eindelijk open hebben gekregen. Van boven naar beneden. God Zelf heeft het gedaan.

Wat God met Zijn eigen hand gesloten hield, opent Hij nu met diezelfde hand. Niet omdat wij er klaar voor waren, maar omdat Zijn Zoon de weg was.

Dat betekent voor vanavond iets heel concreets. Je hoeft niet te wachten tot morgen om bij God te komen. Je hoeft niet eerst de dag te verwerken, je zonden op een rij te zetten, de juiste woorden te vinden. Het gordijn is weg.

Leg je dag neer waar nu plaats is. Vlak voor Zijn aangezicht. Dat mag, vanavond nog.