1 Korinthe 8:6

De Tekst

Paulus zet, midden in een discussie over offervlees, een belijdenis neer die de lucht doet trillen. Voor ons is er één God, de Vader, uit Wie alle dingen zijn en tot Wie wij zijn, en één Heere, Jezus Christus, door Wie alle dingen zijn en door Wie ook wij zijn. Twee zinnen, één adem. Het lijkt een terzijde in een praktische vraag, maar het is de fundering waarop de rest van het hoofdstuk rust.

De Kern

Paulus schrijft in een stad vol goden. Op elke straathoek een tempel, aan elke maaltijd een godheid als medegast. En dan komt deze belijdenis: er is er één. Niet één onder velen, één die iets sterker is dan de anderen, maar één die de bron is van alles wat bestaat, inclusief jou. Het opvallende is dat Paulus Christus binnen die belijdenis trekt zonder de eenheid van God op te breken. De Vader is de oorsprong, de Zoon is degene door wie die oorsprong werkelijkheid wordt. Wie zegt "één God" en Christus erbuiten laat, heeft Paulus niet begrepen. Wie Christus belijdt zonder Hem terug te voeren op de Vader, ook niet.

De Rode Draad

Achter dit vers klinkt het Sjema, de dagelijkse belijdenis van Israël: hoor Israël, de HEERE onze God, de HEERE is één. Paulus neemt die oudste belijdenis en herformuleert haar rond Jezus. Dat is geen breuk met het Oude Testament, dat is de vervulling ervan. Waar Genesis begint met "In den beginne schiep God", ziet Paulus Christus als degene door wie dat scheppen gebeurt. De God die uit chaos licht riep en die Israël uit Egypte trok, blijkt te werken door de Zoon die aan een kruis stierf. De rode draad van schepping tot verlossing loopt door één punt heen, en dat punt heeft een naam.

De Spiegel

Je leeft misschien niet in een stad vol tempels, maar in een leven vol claims. Je carrière claimt je energie, je gezin claimt je aandacht, je telefoon claimt je ochtend, je angst claimt je nachten. Elk van die dingen zegt fluisterend: ik ben degene uit wie jij bent, tot mij ben je op weg. En dan komt Paulus met dit vers dwars door je week heen. Uit Wie alle dingen zijn, ook jij. Tot Wie wij zijn, ook jij. Voelt dat als bevrijding of als ontmaskering? Waarschijnlijk beide. Bevrijding omdat je niet je eigen bron hoeft te zijn, niet je eigen bestemming hoeft te verzinnen. Ontmaskering omdat de goden die je aanhangt zonder het te weten, hun greep verliezen zodra je deze woorden serieus neemt. De vraag die dit vers je stelt is niet abstract. Wie krijgt je eerste uur, wie krijgt je diepste vertrouwen, wie krijgt je laatste gedachte voor je in slaap valt?

De Hoofdpersoon

God is hier de handelende, niet de bediscussieerde. Hij is Vader, wat een relatie impliceert en geen abstractie. Uit Hem komt alles voort, niet als een emanatie of ongelukkig neveneffect, maar als bedoeling. En Hij is niet alleen begin, Hij is ook doel: tot Wie wij zijn. Dat woordje "tot" is beweging, richting, magneet. God is geen statisch principe waar je over kunt nadenken, Hij is de zwaartekracht van je bestaan. En dan Christus, de Heere, door wie die zwaartekracht concreet wordt. In Hem raakt de God die je niet kunt zien de wereld die je wel kunt aanraken. De Vader is de bron, de Zoon is de weg waarlangs die bron je bereikt.

Het Detail

Let op dat kleine "ook wij" aan het eind. Paulus had kunnen stoppen bij "door Wie alle dingen zijn", een grote kosmische claim. Maar hij voegt toe: door Wie ook wij zijn. Alsof hij weet dat je bij het horen van "alle dingen" jezelf makkelijk buiten beeld plaatst. Alle dingen, dat zijn de sterren, de zeeën, de geschiedenis. Maar ook wij, dat ben jij, aan je keukentafel, met je vermoeidheid en je twijfels. Christus is niet alleen de architect van het universum, Hij is de reden dat jij vanmorgen wakker werd. Die twee woordjes voorkomen dat het evangelie een theorie wordt.

De Intertekst

Kolossenzen 1:16 zingt hetzelfde lied uitgebreider: alle dingen zijn door Hem en tot Hem geschapen. Paulus is consistent, dit is geen incident maar zijn diepe overtuiging. En Johannes 1:3 werkt met dezelfde grammatica: alle dingen zijn door het Woord geworden. Drie schrijvers, dezelfde beweging: wie Christus wil kennen, moet Hem groot genoeg zien, tot aan de fundamenten van de werkelijkheid. Wie Hem kleiner maakt, aanbidt niet de Christus van de apostelen.

Reflectie

Welke "god" in je dagelijks leven krijgt op dit moment onterecht de plek die alleen de Vader toekomt, en hoe zou het eruitzien om die plek weer leeg te maken?

Wat verandert er in je gebed als je beseft dat je niet alleen tot God bidt, maar ook door Hem bestaat, elk moment opnieuw?