2 Korinthe 10:7

De Tekst

Paulus confronteert de Korinthiërs met een pijnlijke observatie: ze beoordelen alles op wat voor ogen is, op uiterlijke verschijning. En dan draait hij de vraag om. Als iemand van zichzelf overtuigd is dat hij van Christus is, laat hij dan ook bedenken dat Paulus net zo goed van Christus is. Niet meer, niet minder. Een stille, bijna ingehouden claim midden in een hoofdstuk vol strijd.

De Kern

Hier raakt Paulus iets wat niet alleen voor Korinthe geldt. De gemeente had rondtrekkende leraren leren bewonderen die indruk maakten door welsprekendheid, aanwezigheid, charisma. Paulus, met zijn beschadigde lichaam en zijn aarzelende spraak, haalde dat niveau niet. En toch: van Christus zijn, is geen zaak van voorkomen. Het is een zaak van toebehoren. De tekst snijdt dwars door elke religieuze hiërarchie die zich op zichtbaarheid baseert. God kijkt niet zoals mensen kijken, en wie van Hem is, draagt dat niet altijd zichtbaar met zich mee. Het is een stille waarheid die alle luidruchtige claims overleeft.

De Rode Draad

Deze blik die alleen de buitenkant ziet, komt in de Schrift telkens terug. Toen Samuël Isaï's zonen langs zag komen, moest hij leren dat de HEERE het hart aanziet, niet het aanzien of de lengte (1 Samuel 16:7). David werd gekozen terwijl hij nog bij de schapen stond. Diezelfde patroon loopt door tot in Christus zelf: geen gedaante of heerlijkheid die ons aantrok, zegt Jesaja. De Messias die aan het kruis hing, zag er niet uit als overwinnaar. Wie leert dat van Christus zijn niet aan uiterlijke tekenen af te lezen valt, leert kijken zoals God kijkt. En begint misschien ook Christus zelf anders te herkennen, ook in zichzelf.

De Spiegel

Je bent erin getraind, waarschijnlijk zonder dat je het doorhebt. Je weegt mensen af op hun manier van spreken, hun zelfvertrouwen, hun digitale aanwezigheid, hun succes in werk of gezin. En wat erger is: je weegt jezelf zo af. Hoor je er wel bij, ben je wel een echte christen, als je geloof niet zo stralend oogt als dat van die ander in je kring? Deze tekst legt die weegschaal stil. Van Christus zijn is geen prestatie die je moet bewijzen door indruk te maken, ook niet op jezelf. Het is toebehoren. Soms betekent dat juist dat je stiller wordt, minder zelfverzekerd, minder bezig met het beeld dat anderen van je hebben.

Het Detail

"Ziet u alleen naar het uiterlijk?" Letterlijk staat er iets als: kijkt u naar wat vóór uw gezicht ligt? Het beeld is confronterend fysiek. Alsof Paulus zegt: jullie zien niet verder dan je neus lang is. Wat voor je ogen staat, neem je voor waar. Maar het echte, het werkelijke toebehoren aan Christus, speelt zich af op een niveau dat je niet met je ogen vangt. Daar heb je een ander orgaan voor nodig, een ander soort kijken. De tekst vraagt niet om blind vertrouwen in Paulus, maar om een training van het hart dat voorbij de oppervlakte durft te wachten tot iets zichtbaar wordt wat eerst verborgen was.

De Vraag

Hoe weet je dan wel wie van Christus is, als je het niet aan de buitenkant kan zien? Paulus geeft geen handig criterium. Hij zegt niet: let op deze vijf vruchten, dan weet je het zeker. Hij laat de vraag open, en dat is ongemakkelijk. Want we willen onderscheid kunnen maken, we willen weten wie betrouwbaar is, wie dwaalt, wie leidt. Maar misschien is het antwoord dat we minder hoeven te weten dan we denken. Oordelen wordt uitgesteld. Niet opgeheven, want elders in deze brief oordeelt Paulus hard. Maar het snelle, visuele oordeel waar wij meesters in zijn, wordt tot stilstand gebracht. En daar, in die stilte, mag God kijken.

Context

Korinthe was een havenstad, kosmopolitisch, bezeten van status en retoriek. Rondtrekkende sprekers verdienden er goed geld met hun welsprekendheid. In die cultuur was een geestelijk leider die niet imponeerde al bijna gediskwalificeerd. Paulus had de gemeente gesticht, maar na zijn vertrek waren er anderen gekomen, de "superapostelen" zoals hij ze later ironisch noemt, die hem belachelijk maakten om zijn verschijning en zijn spraak. Hoofdstuk 10 tot 13 is Paulus' verdediging, maar het is een merkwaardige verdediging. Hij roemt niet in zijn kracht maar in zijn zwakheid. Deze ene zin, vers 7, is de poort naar die hele omkering. Wie van Christus is, hoeft niet te overtuigen door indruk.

Reflectie

Waar in je leven oordeel je, over anderen of over jezelf, op basis van wat je ziet, en wat zou het betekenen om dat oordeel voorlopig op te schorten?

Als van Christus zijn niet aan uiterlijke tekenen af te lezen valt, waar put jij dan je zekerheid uit dat je werkelijk van Hem bent?