Lukas 7:38

De Tekst

Een vrouw staat achter Jezus, bij zijn voeten, en huilt. Haar tranen vallen op zijn voeten, ze droogt ze met haar haar, kust ze, en zalft ze met olie uit een albasten kruikje. Geen woord komt over haar lippen. Alleen dit lichaam, dit huilen, deze aanraking.

De Kern

Wat hier gebeurt, is geen nette aanbidding. Het is aanbidding die door de vloer zakt. Ze doet alles wat een fatsoenlijke vrouw in die cultuur niet doet: ze maakt haar haar los in het openbaar (iets dat je alleen voor je man deed), ze raakt een man aan, ze huilt zichtbaar, ze kust voeten. Elk gebaar is een sociale zelfmoord. En Jezus laat het toe.

De kern is dit: liefde tot Christus die zichzelf niet spaart, en een Christus die zich laat aanraken door wie iedereen te vies vindt. Genade is hier niet abstract. Het is een paar voeten die zich niet terugtrekken.

De Rode Draad

Voeten spelen in de Bijbel vaker een rol dan we denken. Ruth die aan Boaz' voeten gaat liggen, een teken van overgave en van hoop op verlossing. De priesters die geen schoenen mochten dragen op heilige grond. En straks, in Johannes 13, Jezus zelf die zijn discipelen de voeten wast. Deze vrouw doet, ongeweten, wat Jezus zelf zal doen: ze bukt naar het laagste punt van een mens.

De rode draad loopt naar het kruis. Want daar zullen andere voeten doorboord worden, en zal een ander lichaam gebroken worden voor mensen die niets terug kunnen geven. Zij begrijpt intuïtief wat de Farizeeër in dezelfde kamer met al zijn kennis mist: dat vergeving iets kost, en dat wie veel is vergeven, veel liefheeft.

De Spiegel

Kijk eens naar wat deze vrouw hier riskeert, en vraag jezelf af wat jij nog beschermt. Je reputatie op het werk, de indruk die je maakt op de kring, het imago dat je hebt opgebouwd bij je schoonfamilie, de veilige afstand die je bewaart tot mensen die te veel voelen. Zij gooit het allemaal in één gebaar weg.

En misschien is dat wat schuurt. Niet dat je Jezus niet liefhebt, maar dat je het netjes houdt. Je bidt, maar niet met tranen. Je zingt, maar niet met een losgemaakt hart. Je geeft, maar nooit meer dan je missen kunt. Ergens diep zit de angst dat als je jezelf werkelijk zou laten gaan aan zijn voeten, je iets zou verliezen dat je nog nodig denkt te hebben: controle, waardigheid, het beeld van jezelf als iemand die zich niet zomaar laat kennen.

Deze vrouw laat zich kennen. En ze wordt niet weggestuurd. Dat is misschien wel de vraag die deze tekst je stelt: geloof je echt dat je bij Hem mag aankomen zoals zij, of houd je Hem stiekem op afstand omdat je bang bent voor wat er dan met je gebeurt?

De Intertekst

In Johannes 12 is er weer een vrouw die Jezus' voeten zalft, Maria van Bethanië, en ook daar valt de kritiek: het is verspilling. Twee scènes, dezelfde spanning. Wat de een verkwisting noemt, noemt Jezus geloof. En dan Psalm 51, David na zijn zonde: "Het offer voor God is een gebroken geest." Dat is precies wat deze vrouw brengt. Geen dier, geen graan, alleen zichzelf, kapot en toch komend. Beide teksten zeggen hetzelfde: God wijst het gebroken hart niet af. Hij bukt zich er juist naar toe.

Het Profiel

Lukas schreef aan Theofilus en aan een breder publiek van niet-Joden die net binnen waren gekomen in deze nieuwe beweging. Mensen met een verleden. Mensen die zich afvroegen of ze wel echt welkom waren, of het christendom uiteindelijk toch weer een club van nette mensen zou worden.

Voor hen was deze scène medicijn. Zij zagen zichzelf in die vrouw: de heiden, de onreine, degene die geen papieren had. En ze zagen: Jezus liet haar komen. De boodschap voor de eerste lezers was ontnuchterend voor de Farizeeër Simon in hen, en genezend voor de gebrokene in hen.

Context

We zijn in het huis van Simon, een Farizeeër, tijdens een maaltijd. Zo'n maaltijd was een publiek gebeuren; deuren stonden open, nieuwsgierigen konden binnenkomen en langs de wanden meekijken. Gasten lagen aan tafel, op hun zij, met de voeten naar buiten gericht. Daarom kon zij achter Hem staan en toch bij zijn voeten zijn.

Zij wordt in vers 37 aangeduid als "een zondares", waarschijnlijk een prostituee, iemand die stadsbekend was. Iedereen kende haar. Iedereen wist wat ze deed voor geld. En nu staat ze hier, in het huis van de plaatselijke dominee, en huilt.

Reflectie

Wat is het gebaar dat jij niet durft te maken omdat het je te veel zou kosten aan reputatie of zelfbeheersing?

Waar in je leven houd je Jezus nog op veilige afstand, en wat denk je te verliezen als je dichterbij komt?