Psalmen 27:14

De Tekst

"Wacht op de HEERE, wees sterk en Hij zal uw hart sterk maken; ja, wacht op de HEERE." David sluit zijn psalm af met een aansporing aan zichzelf, of misschien aan een mede-pelgrim. Drie keer wordt het wachten genoemd, en daartussen klinkt een belofte: wie wacht, krijgt sterkte van binnenuit. Het is geen passieve berusting maar een actieve, gespannen verwachting, terwijl de vijanden nog niet weg zijn en het licht nog niet helemaal doorbreekt.

De Kern

Wachten op de HEER is in deze psalm iets anders dan tijd uitzitten. Het is een houding van het hart die kiest om Gods komst te blijven verwachten terwijl de omstandigheden daar geen aanleiding toe geven. David heeft het in deze psalm over vijanden die hem als wild dier willen verslinden (vers 2), over ouders die hem zouden kunnen verlaten (vers 10), over valse getuigen (vers 12). En in dat alles roept hij zichzelf op tot wachten. De clou is dat de kracht niet uit het wachten zelf komt, maar uit Degene op wie gewacht wordt. "Hij zal uw hart sterk maken" is geen beloning voor geduld, het is de gave van Hem die de verwachting wekt en vervult.

De Rode Draad

Hier raakt de psalm aan iets wat door heel de Schrift heen loopt. Israël leert wachten: op het beloofde land, op een koning, op een tempel, op een Messias. Telkens lijkt de belofte uit te blijven, en telkens blijkt God toch te komen, op zijn tijd, vaak anders dan verwacht. Jesaja pakt dit motief op als hij schrijft dat wie de HEER verwachten, nieuwe kracht zullen putten en opvaren met vleugels als adelaars (Jesaja 40:31). Diezelfde belofte van een sterkgemaakt hart. Maar de diepste vervulling komt in Christus. Hij is Degene op wie heel Israël wachtte, en Hij is tegelijk Degene die zelf wachtte: in Gethsemané, aan het kruis, in het graf. Zijn opstanding is het bewijs dat het wachten op de HEER nooit beschaamd uitkomt. En sinds Pinksteren wachten we opnieuw, nu op zijn wederkomst, met dezelfde aansporing in het hart: wees sterk, Hij zal uw hart sterk maken.

De Spiegel

Wachten is misschien wel het moeilijkste wat een gelovige gevraagd wordt. We kunnen bidden, werken, geloven, vechten, maar wachten voelt als niets doen terwijl alles op het spel staat. De diagnose duurt te lang. De kinderen keren niet terug naar het geloof. Het huwelijk blijft koud. De sollicitaties leveren niets op. En in die leegte ontstaat de verleiding om de zaak zelf in handen te nemen, of erger, om God los te laten omdat Hij blijkbaar niet komt. David weet daarvan. Hij zit niet vroom op een wolk te wachten, hij worstelt. En precies daar, in die spanning, klinkt het bevel: wacht. Niet omdat wachten op zich heilig is, maar omdat de HEER betrouwbaar is.

Het Detail

Het werkwoord dat hier voor "sterk maken" staat, is hetzelfde dat Mozes hoort wanneer hij Jozua moet aanmoedigen voor de intocht: "wees sterk en moedig." Het is taal van het slagveld, niet van de gebedsbank. Wie wacht op de HEER, krijgt soldatenkracht. Dat verandert het beeld behoorlijk. Wachten is geen passieve houding van iemand die de armen laat hangen, maar de innerlijke gespannenheid van een krijger die zijn positie houdt totdat het bevel komt. Het hart wordt sterk gemaakt zoals een spier sterk wordt onder belasting. De druk verdwijnt niet, maar de drager wordt anders.

Context

Psalm 27 is geschreven door David, vermoedelijk in een periode waarin vijanden hem omringden, mogelijk tijdens een van zijn vluchtperiodes voor Saul of Absalom. De psalm beweegt tussen sterk vertrouwen (vers 1-6) en angstige smeking (vers 7-13), om dan af te sluiten met deze aansporing tot wachten. Dat is veelzeggend: de psalm eindigt niet met de overwinning maar met de verwachting daarvan. In de oudoosterse cultuur was wachten op een koning of beschermheer een teken van loyaliteit en afhankelijkheid. Je wachtte aan de poort, je liet zien dat je geen andere heer had. David schaart zich in die positie tegenover de HEER. Hij heeft geen plan B.

De Hoofdpersoon

David is hier geen overwinnaar die terugblikt, maar een mens midden in de strijd die zichzelf bij de kraag pakt. Wat opvalt is dat hij tegen zichzelf spreekt. Hij weet dat zijn hart zwak is, dat het zal wegzakken als hij niet wordt vastgehouden. En toch durft hij te bevelen: wacht. Daarin schemert het beeld van de grotere Zoon van David, die in Getsemane bad "niet mijn wil, maar uw wil." Ook Hij wachtte op de HEER. Ook zijn hart werd sterk gemaakt, sterk genoeg om naar het kruis te gaan. Wie wacht, wacht uiteindelijk niet alleen. Hij wacht in het spoor van Christus, die elk wachten heeft geheiligd door het zelf te dragen.

Reflectie

Waar wacht u op dit moment, en welk wachten is zo lang geworden dat u de neiging heeft het op te geven of zelf in te grijpen?

Hoe zou uw wachten eruitzien als u werkelijk geloofde dat God uw hart sterk wil maken, niet later, maar juist nu, in de spanning zelf?