2 Kronieken 3

De Uitleg

Salomo begint te bouwen. Niet zomaar een gebouw, maar de tempel: het huis waar God bij zijn volk wil wonen. Hoofdstuk 3 vertelt precies waar en hoe dat gebeurt.

De plek is niet toevallig gekozen. Het is de berg Moria in Jeruzalem. Dat is dezelfde berg waar Abraham eeuwen eerder zijn zoon Izak bijna moest offeren, en waar God zelf voor een offer zorgde. Het is ook de plek waar Davids vader, koning David, God ontmoette bij de dorsvloer van Ornan. Op grond met een geschiedenis, gaat Salomo bouwen.

Dan volgen de maten. Zestig el lang, twintig el breed. Een el is ongeveer een halve meter, dus reken maar uit: dertig meter lang en tien meter breed. Niet gigantisch, maar wel indrukwekkend voor die tijd. En het bijzondere zit niet in de grootte, maar in de afwerking.

Overal goud. De muren, de balken, de deurposten, de vloer, alles wordt bekleed met zuiver goud. Salomo laat zeshonderd talenten goud verwerken in het heiligste deel van de tempel. Dat is een hoeveelheid die je nauwelijks kunt bevatten. Aan de wanden komen palmbomen en kettingen, en overal glinstert het edele metaal.

In het binnenste, het heilige der heiligen, zet Salomo twee cherubs neer. Cherubs zijn engelenwezens. Deze twee zijn enorm: elke vleugel is vijf el lang. Samen strekken hun vleugels zich twintig el uit, precies de breedte van de ruimte. Ook zij worden met goud overtrokken.

En er komt een voorhang, een groot gordijn van blauwe, purperen en karmozijnrode stof, met cherubs erop geborduurd. Voor de tempel plaatst Salomo twee grote koperen pilaren, Jachin en Boaz genoemd. Die namen betekenen zoiets als "Hij zal bevestigen" en "in Hem is kracht".

Wat betekent dit?

Waarom al die details? Waarom zoveel goud, zoveel zorg, zoveel maten? Omdat de tempel niet zomaar een gebouw is. Het is de plek waar God zelf wil komen wonen tussen zijn volk. En als de heilige God bij mensen wil zijn, dan mag dat niet slordig gebeuren.

Alles in de tempel wijst naar wie God is. Het goud spreekt van zijn kostbaarheid en glorie. De cherubs herinneren aan hemelse dienaren die voor Gods troon staan. De pilaren met hun namen laten zien dat God zelf de kracht en zekerheid geeft. Elk stukje van dit huis roept: hier woont geen gewone koning, hier woont de Allerhoogste.

Tegelijk is het bijzonder dat God überhaupt bij mensen wil wonen. Hij past niet in een gebouw, ook niet in een gouden. Later zal Salomo zelf zeggen: zelfs de hoogste hemelen kunnen U niet bevatten. Maar God buigt zich neer en zegt: Ik wil hier zijn, bij jullie.

De Rode Draad

De tempel is een schaduw van iets groters. In het Nieuwe Testament komt Jezus, en Hij zegt over zichzelf: breek deze tempel af, en Ik zal hem in drie dagen weer opbouwen. Hij bedoelt zijn eigen lichaam. Jezus is de echte tempel, de plek waar God en mensen elkaar ontmoeten.

En die berg Moria? Op ongeveer dezelfde plek, buiten de muren van Jeruzalem, is Jezus later gestorven aan het kruis. Wat begon met Abraham en Izak, wat verder ging met Salomo's tempel, kwam samen in Jezus. God zorgt zelf voor het offer, God komt zelf wonen bij mensen.

En sinds Pinksteren woont Gods Geest zelfs in de harten van gelovigen. Paulus schrijft aan Christenen: weet je niet dat jullie Gods tempel zijn? Geen goud meer nodig. God woont in mensen.

Voor Jou

Salomo gaf het beste wat hij had voor Gods huis. Niet omdat God dat goud nodig had, maar omdat het liet zien wat God hem waard was. Voor jou is de vraag anders geworden, maar hij lijkt erop. Als jij Gods tempel bent, wat doe je dan met wat God jou heeft gegeven? Je tijd, je woorden, je aandacht, je lichaam? Dat hoeft geen prestatie te worden. Het gaat om de richting: geef ik God het beste, of wat overblijft?

Praat mee

Waarom denk je dat God zo precies liet weten hoe de tempel gebouwd moest worden?

Als jouw lichaam Gods tempel is, wat verandert dat dan aan hoe je naar jezelf kijkt?

Samen Bidden

Heer, U bent zo groot dat geen gebouw U kan bevatten. En toch wilt U bij ons wonen, zelfs in ons. Dank U wel. Leer ons U het beste te geven wat we hebben, omdat U dat waard bent. Amen.