Galaten 3

De Uitleg

Paulus schrijft een boze brief aan de christenen in Galatië. Hij begint hoofdstuk 3 met een felle vraag: "O dwaze Galaten, wie heeft u betoverd?" Dat klinkt hard. Maar Paulus is verdrietig én verbaasd. Deze mensen hebben gehoord dat Jezus voor hen aan het kruis stierf. Ze geloofden dat. En nu, een tijdje later, laten ze zich wijsmaken dat geloven in Jezus niet genoeg is. Er zijn leraren gekomen die zeggen: je moet ook alle Joodse wetten en regels houden, anders hoor je er niet echt bij.

Paulus stelt een simpele vraag om ze wakker te schudden. Toen jullie de Heilige Geest ontvingen, hoe ging dat? Kwam dat omdat jullie zo goed alle regels hielden? Nee. Het kwam omdat jullie geloofden wat je hoorde over Jezus. Waarom zou je dan nu opeens denken dat je het zelf moet gaan verdienen?

Dan wijst Paulus terug naar Abraham, die honderden jaren voor Jezus leefde. Abraham geloofde God, en God noemde hem daarom rechtvaardig. Dat betekent: goed genoeg om vrienden met God te zijn. Abraham had toen nog helemaal geen wet gekregen. Die kwam pas veel later, via Mozes. Dus geloven kwam eerst.

Paulus legt uit dat de wet iets belangrijks doet, maar niet wat de Galaten denken. De wet laat zien wat er fout is. Zoals een spiegel je vieze gezicht laat zien, maar het niet kan wassen. Alleen Jezus wast schoon. Aan het einde van het hoofdstuk zegt Paulus iets heel groots: in Christus is er geen verschil meer tussen Jood of Griek, slaaf of vrije, man of vrouw. Wie bij Jezus hoort, is een kind van Abraham en erfgenaam van Gods belofte.

Wat betekent dit?

De boodschap is: je hoort niet bij God omdat je zo goed je best doet. Je hoort bij God door te vertrouwen op Jezus. Dat is een enorm verschil. Als je erbij hoort door hard werken, kun je nooit zeker weten of het genoeg was. Heb je vandaag genoeg gebeden? Ben je aardig genoeg geweest? Dan blijft geloof een soort schoolproefwerk waar je altijd bang bent voor een onvoldoende.

Paulus zegt: nee, zo werkt het niet. God geeft je iets. Jij ontvangt het door te vertrouwen. Dat noemen we genade.

De Rode Draad

Dit hoofdstuk gaat helemaal over de belofte die God ooit aan Abraham deed. God beloofde dat door Abraham alle volken op aarde gezegend zouden worden. Hoe kon dat waar worden? Door één iemand uit Abrahams familie: Jezus. Paulus zegt in vers 16 dat de belofte eigenlijk aan één Nakomeling was gedaan, en dat is Christus.

Alles wat er in de tussentijd gebeurde, de wet, de tempel, de offers, wees vooruit naar Hem. De wet was als een strenge oppasser die op kinderen paste tot ze groot waren. Nu Jezus is gekomen, is die oppasser klaar met zijn werk. We zijn kinderen van God zelf, door geloof in Jezus.

Voor Jou

Misschien denk je soms diep vanbinnen: zou God nog wel van me houden als Hij wist wat ik gisteren dacht, of deed, of zei? Zou ik nog wel goed genoeg zijn? Dat is precies waar dit hoofdstuk over gaat. God houdt niet van jou omdat je een keurig kind bent. Hij houdt van jou omdat Hij dat besloten heeft, en omdat Jezus de weg naar Hem heeft opengemaakt.

Dat betekent niet dat het niet uitmaakt wat je doet. Het betekent dat je niet meer bang hoeft te zijn. Je mag je best doen omdat je er al bij hoort, niet om erbij te komen. Dat is een groot verschil. Het is het verschil tussen een kind dat werkt voor zijn vader, en een kind dat werkt om hopelijk ooit een vader te krijgen.

Ook mag je nadenken over vers 28. In Jezus tellen die verschillen tussen mensen anders. Wie ben jij snel geneigd minder belangrijk te vinden? Op school, in de klas? God kijkt daar anders naar.

Praat mee

Waarom is het zo verleidelijk om te denken dat je God moet verdienen door goed te zijn?

Wat verandert er als je gelooft dat je al Gods kind bent, in plaats van dat je het nog moet worden?

Samen Bidden

Vader, dank U dat ik niet bij U hoor door wat ik doe, maar door wat Jezus deed. Help me te geloven dat U echt van me houdt, ook op dagen dat ik het verpest heb. Leer me leven als Uw kind. Amen.