Galaten 4

De Uitleg

Paulus schrijft een brief aan de gemeente in Galatië. In hoofdstuk 4 gebruikt hij een vergelijking om iets uit te leggen. Stel je voor: een rijke vader heeft een zoon. Die zoon erft straks alles. Maar zolang hij nog klein is, mag hij eigenlijk niks zelf beslissen. Hij heeft opvoeders en verzorgers boven zich, net als een knecht. Pas als hij volwassen is, krijgt hij het echt voor het zeggen.

Zo was het ook met de mensen voordat Jezus kwam, zegt Paulus. Ze leefden onder de wet van Mozes, met allerlei regels over wat je wel en niet mocht eten, welke feesten je moest vieren, hoe je moest offeren. Die regels waren niet slecht, maar het was alsof de mensen nog kinderen waren onder strenge toezichthouders.

Toen kwam het moment dat God had uitgekozen. Paulus schrijft het zo: "Toen de volheid van de tijd gekomen was, zond God Zijn Zoon uit, geboren uit een vrouw, geboren onder de wet" (vers 4). Jezus kwam om mensen vrij te kopen. En niet alleen vrij. God maakt ons tot Zijn kinderen. Door de Heilige Geest in ons hart mogen we tegen God zeggen: "Abba, Vader." Dat woord Abba is bijna zoiets als papa. Heel dichtbij.

Daarna wordt Paulus verdrietig en boos tegelijk. De Galaten waren vrij geworden, maar nu begonnen ze weer allerlei oude regels te volgen alsof die hen konden redden. Paulus zegt eigenlijk: jullie gaan terug naar de gevangenis terwijl de deur openstaat.

Aan het eind gebruikt hij nog een tweede vergelijking, uit het Oude Testament. Abraham had twee zonen: Ismaël, de zoon van de slavin Hagar, en Izak, de zoon van de vrije Sara. Izak werd geboren door een belofte van God. Paulus zegt: gelovigen lijken op Izak. Wij zijn kinderen van de belofte, niet van de slavernij.

Wat betekent dit?

Paulus wil dat de Galaten één ding heel goed begrijpen: je hoort niet bij God omdat je alles perfect doet. Je hoort bij God omdat Hij jou erbij wil hebben. Hij heeft Zijn Zoon gestuurd om jou op te halen.

Dit is groot nieuws. Want stel je voor dat je elke dag bang zou moeten zijn of God je nog wel goed genoeg vindt. Dan ben je geen kind, dan ben je een slaaf van angst. Paulus zegt: dat is voorbij. God maakt je tot Zijn kind, en kinderen mogen gewoon thuiskomen.

De Rode Draad

Lang geleden beloofde God aan Abraham dat door zijn nageslacht alle volken gezegend zouden worden. Die belofte heeft God niet vergeten. Eeuwen later, op precies het juiste moment, kwam Jezus. Hij werd geboren als een gewoon kind, onder dezelfde wet als alle Joden. Hij leefde dat hele leven, en aan het kruis kocht Hij mensen vrij.

Een verbond is een afspraak die God maakt en houdt. God had aan Abraham beloofd: ik zal jouw God zijn, en die van je kinderen. Door Jezus mogen ook wij, die niet eens familie van Abraham zijn, bij die belofte horen. We worden aangenomen in Gods gezin.

Voor Jou

Misschien denk je weleens: zou God wel blij met mij zijn? Ik heb dit gedaan, of ik heb dat gezegd, of ik bid bijna nooit. Galaten 4 zegt: dat is niet hoe het werkt. Je bent geen werknemer die elke dag moet bewijzen dat hij mag blijven. Je bent een kind.

Dat verandert hoe je bidt. Je hoeft niet eerst netjes te zijn voor je naar God toe komt. Je mag gewoon Abba zeggen, en alles vertellen. Het verandert ook hoe je naar andere gelovigen kijkt. Iedereen die bij Jezus hoort, is familie. Niet omdat ze de juiste dingen doen, maar omdat dezelfde Vader hen heeft thuisgehaald.

En soms, als je merkt dat je weer denkt dat je het zelf moet verdienen, mag je terugdenken aan dit hoofdstuk. De deur staat open. Loop niet terug naar de gevangenis.

Praat mee

Wat vind jij mooier of moeilijker: het idee dat God een strenge baas is, of dat God een Vader is die je Abba mag noemen? Waarom?

Hoe zou je leven eruitzien als je echt zou geloven dat God blij met je is, ook op een dag dat je veel verkeerd doet?

Samen Bidden

Vader in de hemel, dank U dat U Uw Zoon hebt gestuurd om ons op te halen. Dank U dat wij Uw kinderen mogen zijn, niet omdat wij zo goed zijn, maar omdat U ons liefhebt. Leer ons U Abba te noemen, gewoon en dichtbij. Amen.