2 Korinthe 11

De Uitleg

Paulus is woedend, of in elk geval bezorgd genoeg om scherp te worden. In Korinthe zijn andere predikers gearriveerd, mannen die zichzelf "superapostelen" noemen. Ze spreken vloeiend, zien er goed uit, hebben een sterk verhaal, en ze zaaien twijfel over Paulus. Wie is hij eigenlijk? Hij oogt zo gewoon. Hij vraagt geen geld. Misschien is hij wel een tweederangs apostel.

In hoofdstuk 11 doet Paulus iets opvallends: hij gaat opscheppen. Maar hij maakt direct duidelijk dat hij dit tegen zijn zin doet. Hij noemt het "dwaasheid". Hij voelt dat hij gedwongen wordt om in hetzelfde spel te stappen als zijn tegenstanders, alleen om te laten zien hoe leeg dat spel eigenlijk is.

Eerst waarschuwt hij. Hij vergelijkt de gemeente met een verloofde bruid die hij aan Christus heeft beloofd, en hij is bang dat ze, zoals Eva ooit door de slang, verleid wordt door een ander evangelie, een andere Jezus, een andere geest. De woorden klinken hard, maar de bezorgdheid eronder is liefdevol.

Dan komt zijn cv. Geen indrukwekkende preken of bekende namen. Hij somt op wat hij heeft doorstaan: gevangenissen, geselslagen, vijf keer de joodse straf van negenendertig slagen, drie keer met stokken geslagen, één keer gestenigd, drie keer schipbreuk geleden, een nacht en een dag rondgedreven op zee. Gevaar van rovers, van zijn eigen volk, van heidenen, in de stad, in de woestijn, op zee, en tussen mensen die zich christenen noemden maar het niet waren. Honger, dorst, kou, naaktheid. En boven dat alles, schrijft hij, de dagelijkse last van de zorg voor alle gemeenten.

Hij sluit af met een verhaal dat bijna lachwekkend is. In Damascus moest hij vluchten, in een mand, langs de stadsmuur naar beneden. Geen heroïsche ontsnapping. Een man in een mand. Dat is zijn slotbeeld.

Wat betekent dit?

Paulus draait de hele wereld van prestatie en uitstraling om. De superapostelen pakten uit met talent, charisma en zelfvertrouwen. Paulus pakt uit met littekens. Hij laat zien dat een leven dat werkelijk aan Christus toebehoort, er vaak heel anders uitziet dan we denken. Niet sterker. Niet succesvoller. Niet hipper. Vaak kwetsbaarder.

Tegelijk schuurt deze tekst. Want Paulus is niet bezig met valse bescheidenheid. Hij weet dat hij gezonden is, hij weet dat hij de waarheid spreekt, en hij is bereid daarvoor te vechten. Bescheidenheid en autoriteit gaan bij hem samen. Hij buigt niet voor mensen die indruk proberen te maken, maar hij buigt wel voor de gemeente die hij liefheeft.

De kern: een echte boodschapper van Christus is niet te herkennen aan glans, maar aan trouw. Niet aan hoeveel volgers, maar aan hoeveel littekens van liefde.

De Rode Draad

Achter deze hele tekst staat een diepere lijn. Paulus lijdt zoals zijn Heer leed. Jezus werd ook niet geloofd door de mensen die op uitstraling letten. Hij had geen gestalte of glorie waardoor mensen Hem zouden begeren, schreef Jesaja al. Hij werd geslagen, bespot, verworpen. Hij stierf aan een kruis, wat in die tijd het toppunt van vernedering was.

Paulus deelt in dat patroon. Niet omdat lijden op zichzelf heilig is, maar omdat trouw aan Jezus je in de wereld kwetsbaar maakt. En het opvallende is: juist dáár wordt iets van Christus zichtbaar. In de man in de mand. In de geselslagen. In de doorwaakte nachten. Christus' kracht wordt openbaar in zwakheid, schrijft Paulus even verderop in hoofdstuk 12.

God schrijft Zijn verhaal vaak van onderaf. Door een baby in een voederbak. Door een veroordeelde aan een kruis. Door een apostel in een mand. Dat is de rode draad.

Voor Jou

Je leeft in een wereld waarin je voortdurend wordt afgemeten aan wat je laat zien. Aan je profiel, je cijfers, je vriendenkring, je verhaal. En je weet, beter dan wie ook, hoeveel daarvan geconstrueerd is. Filters, hoogtepunten, gepolijste versies. De superapostelen van onze tijd hebben miljoenen volgers en een feilloze esthetiek.

Paulus zegt: trap er niet in. Niet als consument, en niet als producent. Niet bij anderen, en niet bij jezelf.

Dat betekent niet dat je je leven moet ondermijnen of dat je je nooit van een goede kant mag laten zien. Het betekent dat je leert kijken naar het soort glans dat ertoe doet. Naar mensen die trouw zijn als niemand kijkt. Naar geloof dat niet hoeft te schreeuwen. Naar je eigen leven, eerlijk, inclusief de delen waar je liever niet bent.

En het betekent ook iets over lijden. Als geloven jou iets kost, vriendschappen, populariteit, gemak, dan ben je niet aan het mislukken. Je staat in een lange lijn van mensen die hetzelfde meemaakten, met Jezus voorop.

Praat mee

Wie zijn de "superapostelen" in jouw wereld, de stemmen of types die jou vertellen hoe je moet zijn, en wat doen ze met je geloof?

Paulus is trots op zijn littekens. Wat zou het voor jou betekenen om te leren opscheppen over je zwakheid in plaats van je sterke kanten?

Samen Bidden

Heer Jezus, U koos het kruis boven de kroon. Leer mij kijken zoals U kijkt. Bewaar mij voor stemmen die mooi klinken maar leeg zijn. Geef mij de moed om trouw te zijn, ook als het mij iets kost, en help mij te geloven dat U juist in zwakheid sterk wordt. Amen.