2 Korinthe 2

De Uitleg

Paulus schrijft hier verder aan de gemeente in Korinthe. Dat is geen makkelijke brief. Er is gedoe geweest. Iemand in de gemeente heeft Paulus diep gekwetst, waarschijnlijk publiekelijk. Paulus had een eerder bezoek afgelegd dat zo pijnlijk verliep dat hij besloot niet meteen terug te komen. In plaats daarvan schreef hij een brief, "onder veel tranen en benauwdheid van hart" (vers 4). Dat is geen gemeentedominee die even een mailtje stuurt. Dat is iemand die letterlijk huilt boven zijn tekst.

Waarom? Niet om de gemeente te raken met schuldgevoel. "Niet opdat u bedroefd zou worden, maar opdat u de liefde zou leren kennen die ik overvloedig voor u heb." Hij schreef hard, omdat hij van ze hield.

Vervolgens komt er iets opmerkelijks. De gemeente heeft die persoon die Paulus kwetste blijkbaar gestraft, hem op de een of andere manier buitengesloten. En nu zegt Paulus: stop. Genoeg geweest. "U moet hem nu maar vergeven en troosten, opdat zo iemand niet misschien door al te grote droefheid wordt verteerd." Bevestig je liefde aan hem. Anders, schrijft Paulus, krijgt de satan voet aan de grond. Want zo werkt de duivel: hij maakt van terechte correctie eindeloze veroordeling.

In de verzen 12 en 13 schakelt Paulus opeens van toon. Hij vertelt hoe rusteloos hij was toen hij in Troas was, een havenstad. Er lag daar een open deur voor het evangelie, maar hij kon niet blijven omdat hij geen rust had in zijn geest: hij wachtte op nieuws over Korinthe en op zijn vriend Titus. Hij vertrok naar Macedonië, gewoon omdat hij het niet meer hield van zorgen om die gemeente.

Het hoofdstuk eindigt met een beeld dat lijkt te komen uit het niets. Paulus dankt God die hen "in triomf rondleidt in Christus". Hij verwijst naar een Romeinse triomftocht: een overwinnaar trekt door de stad, en overal hangt de geur van wierook. Voor de winnaars ruikt dat naar feest. Voor de gevangenen die meelopen, ruikt diezelfde wierook naar de dood die hen wacht. Christenen, zegt Paulus, verspreiden zo'n geur. Voor sommigen is het de geur van leven. Voor anderen de geur van dood. Hetzelfde evangelie. Verschillende reacties.

Wat betekent dit?

Dit hoofdstuk laat zien hoe pijnlijk gemeenteleven kan zijn, en hoe Paulus daarmee omgaat. Hij gaat conflicten niet uit de weg, maar laat ze ook niet onbeperkt doorzieken. Er is een tijd voor correctie en een tijd voor vergeving. Wie niet weet wanneer het laatste begint, geeft de duivel ruimte.

Tegelijk laat Paulus zien dat hij geen ijzeren apostel is. Hij huilt. Hij is rusteloos. Hij kan niet werken omdat hij zich te veel zorgen maakt. Geestelijk leiderschap is hier geen onverstoorbare kalmte, maar diep meeleven.

En dan dat laatste beeld: niet iedereen zal het evangelie ontvangen als goed nieuws. Dat is een eerlijke erkenning. Soms denken we dat als we het goed brengen, iedereen wel ja zal zeggen. Paulus zegt: de boodschap zelf splitst mensen. Dat ligt niet altijd aan jou.

De Rode Draad

Vergeving staat hier centraal, en dat is geen toevallig thema. Paulus zegt in vers 10: "wat ik vergeven heb, heb ik vergeven omwille van u, voor het aangezicht van Christus." Vergeving gebeurt voor het aangezicht van Christus, omdat Hij de Vergever is. Hij heeft aan een kruis gehangen voor mensen die Hem niet wilden. Wie zelf van die vergeving leeft, kan moeilijk anderen blijven veroordelen.

En die triomftocht? Christus is de Overwinnaar. Hij heeft gewonnen aan het kruis, en wij lopen mee. Niet als gevangenen die naar de dood gaan, maar als mensen die de geur van Zijn leven verspreiden, waar we ook komen.

Voor Jou

Twee dingen om mee te nemen.

Het eerste gaat over vergeven. Misschien ken je iemand die je echt heeft beschadigd. Een vriend die je liet vallen, een ouder die niet luisterde, iemand online die iets over je zei. Vergeven betekent niet doen alsof het niet erg was. Paulus erkent volledig dat er pijn was. Vergeven betekent: ik laat los dat jij hiervoor moet blijven boeten in mijn hoofd. Dat is bijna onmogelijk zwaar werk, en het is ook niet iets dat je in vijf minuten doet. Maar als je het niet ergens begint, blijft de bitterheid je opvreten. Paulus noemt dat letterlijk: dan krijgt de satan ruimte.

Het tweede gaat over die geur. Misschien ben jij de enige christen in je klas, in je team, in je vriendengroep. Misschien voelt dat eenzaam, en denk je soms: waarom reageren ze zo afwijzend, ik doe toch niks raars? Paulus zegt: jouw leven verspreidt een geur waar mensen iets aan ruiken. Sommigen worden erdoor aangetrokken, anderen lopen weg. Dat is niet jouw schuld. Jij hoeft alleen de geur te zijn, niet iedereen te overtuigen. De rest is aan God.

Praat mee

Is er iemand die jou pijn heeft gedaan en die je in je hoofd nog steeds laat boeten? Wat zou een eerste stap richting vergeving kunnen zijn, zonder te doen alsof het niet erg was?

Paulus zegt dat het evangelie voor sommigen naar leven en voor anderen naar dood ruikt. Heb je dat zelf wel eens gemerkt, dat mensen heel verschillend reageren op wie je bent als christen? Wat doet dat met je?

Samen Bidden

Heer Jezus, U weet hoe moeilijk vergeven is. U deed het Zelf, aan een kruis, voor mij. Help me los te laten wat ik vasthoud. Geef me moed om de geur van Uw leven te zijn, ook als anderen zich afkeren. Dank U dat U de Overwinnaar bent en dat ik met U mee mag lopen. Amen.