Esther 8

De Uitleg

Esther 8 begint waar hoofdstuk 7 eindigt: Haman bungelt aan de paal die hij voor Mordechai had laten bouwen. De koning geeft Esther het hele bezit van Haman, en Mordechai krijgt de zegelring die Haman droeg. Die ring is geen sieraad. Wie hem draagt, kan namens de koning besluiten uitvaardigen die niemand kan terugdraaien.

Maar het probleem is nog niet opgelost. Hamans dodelijke bevel ligt er nog. Op de dertiende dag van de twaalfde maand mag iedereen in het Perzische rijk de Joden uitmoorden en hun bezit roven. Die wet is verstuurd, verzegeld, verspreid naar honderdzevenentwintig provincies. En een wet van Meden en Perzen kun je niet intrekken. Zelfs de koning niet.

Esther weet dit. En ze valt opnieuw aan zijn voeten, huilend. Ze smeekt of er iets bedacht kan worden, een manier om de ramp af te wenden. Ze zegt: "Hoe zou ik het kunnen aanzien dat het kwaad mijn volk zal treffen?" Dit is geen koele politiek. Dit is een vrouw die haar volk niet kan loslaten.

De koning geeft Esther en Mordechai vrij spel: schrijf wat jullie willen, verzegel het met mijn ring, en het staat vast. Mordechai laat schrijvers komen. De brieven gaan in alle talen van het rijk de wereld in, gebracht door koeriers op snelle paarden uit de koninklijke stallen. De inhoud: de Joden mogen zich op die dertiende dag verdedigen, samenkomen, vechten voor hun leven, en het bezit van hun aanvallers nemen.

Het slot van het hoofdstuk is opmerkelijk. Mordechai loopt het paleis uit in koninklijk blauw en wit, met een grote gouden kroon en een mantel van fijn linnen en purper. De stad Susan juicht. En dan staat er iets wat je makkelijk overleest: "bij de Joden was er licht en blijdschap, vreugde en eer." En: veel mensen uit andere volken sloten zich bij hen aan, omdat de vrees voor de Joden op hen gevallen was.

Wat betekent dit?

Esther 8 is geen happy end waarin alles vanzelf goed komt. Het is een hoofdstuk over wat je doet als het kwaad al in gang is gezet en je het niet kunt terugdraaien. De wet van Haman blijft staan. Wat er verandert, is dat er een tegenwet komt. Het kwaad wordt niet uitgewist, het wordt overschreven door iets sterkers.

En let op het detail: Esther blijft pleiten. Ze had haar eigen leven gered in hoofdstuk 7, ze had zich kunnen terugtrekken in het paleis. Maar ze valt opnieuw in het stof. Redding voor jezelf is niet genoeg als je volk nog in gevaar is.

Mordechai gaat van de poort naar het paleis, van rouwkleed naar koninklijke gewaden. Maar zijn nieuwe positie gebruikt hij niet om zichzelf te beschermen. Hij gebruikt hem om brieven te schrijven, koeriers uit te sturen, mensen overal in het rijk hoop te geven dat ze niet weerloos zijn.

De Rode Draad

In het boek Esther komt Gods naam niet één keer voor. En toch zit Hij overal. Het hele hoofdstuk is een schaduw van iets groters.

Er ligt een dodelijke wet over de mensheid: het loon van de zonde is de dood. Die wet kun je niet intrekken. God is niet iemand die zegt: laat ook maar, we doen alsof er niets gebeurd is. Gerechtigheid is geen detail dat je kunt wegpoetsen. Maar er komt een tweede besluit. Een nieuwe verordening, geschreven met het bloed van Jezus, verzegeld met de opstanding. De oude wet wordt niet uitgewist, hij wordt overwonnen.

Mordechai die in koninklijke kleding uit het paleis loopt, met het bericht van bevrijding, is een vooruitwijzing naar Christus. Iemand die ooit uitgesloten was, die in rouw zat, krijgt de hoogste plaats. Niet om voor zichzelf te leven, maar om te redden.

En dat ene zinnetje, "bij de Joden was er licht en blijdschap, vreugde en eer," is hetzelfde wat Johannes schrijft over Jezus: het Licht is in de wereld gekomen.

Voor Jou

Het kwaad in jouw leven laat zich niet altijd terugdraaien. Dingen die zijn gezegd, keuzes die zijn gemaakt, schade die is aangericht. Soms wil je dat God de wet intrekt, en blijft Hij stil. Maar Esther 8 laat zien dat God anders werkt. Hij schrijft iets nieuws over je leven heen. Niet alsof het oude er niet was, maar zo sterk dat het oude zijn macht verliest.

Misschien zit je vast aan iets uit je verleden, of aan een beeld dat anderen van je hebben. Misschien voelt het alsof er een onomkeerbaar vonnis over je is uitgesproken: je bent niet goed genoeg, je hoort er niet bij, je bent te ver gegaan. Het evangelie zegt niet dat dat vonnis nooit bestond. Het zegt dat er een tweede besluit is, en dat besluit is sterker.

En als je in dat besluit gelooft, dan hoef je niet meer alleen voor jezelf te leven. Esther had haar leven gered, maar ze ging terug om voor anderen te pleiten. Wie zijn de mensen in jouw omgeving voor wie niemand pleit?

Praat mee

Esther had veilig kunnen zijn in het paleis. Wat maakt dat zij toch terug ging, en wat zegt dat over wat geloof is?

Wanneer voel jij dat er een soort vonnis over je leven hangt waar je niet onderuit komt? Hoe verandert het idee van een tweede besluit dat?

Samen Bidden

Heer, U weet hoe vast bepaalde dingen aanvoelen. Wetten in mijn hoofd, oordelen over mezelf, schade die niet ongedaan kan worden. Dank U dat U niet doet alsof het oude er niet is, maar dat U iets sterkers schrijft. Leer me leven uit dat nieuwe besluit. En geef me de moed van Esther, om niet alleen voor mezelf te pleiten, maar ook voor de mensen om me heen. Amen.