Even stil · woensdag 12 augustus 2026

Gods liefde draagt door alles heen

Onwrikbare liefde

4 weken geleden 4 min lezen 4 bijbelteksten

Korte overdenkingen om bij stil te staan, bij bijbelteksten uit Romeinen 8:38-39, Spreuken 13:4, Jeremia 2:19 en Psalm 4:2.

☀ Het ochtendmoment

Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere.
Romeinen 8:38-39

Voordat je vandaag iets doet, hoor je dit: niets kan je scheiden van de liefde van God in Christus Jezus.

Paulus stapelt de woorden op. Hij laat niets weg. Dood niet, leven niet. Wat nu gebeurt niet, wat straks komt niet. Geen hoogtepunt, geen dieptepunt. Alsof hij zeggen wil: bedenk maar iets, en ook dat kan je niet losmaken van Zijn liefde.

Misschien begin je deze woensdag met een lijst in je hoofd. Werk, afspraken, dingen die je zorgen geven. Of juist met leegte, met de vraag waar God is in de gewone dagen.

De liefde waar Paulus over schrijft, hangt niet aan jouw prestaties vandaag. Ze hangt niet aan hoe je je voelt. Ze hangt aan Christus Jezus, onze Heere. Daar ligt de verankering.

Dat betekent niet dat de dag ineens licht wordt. Het betekent wel dat je hem niet alleen ingaat. De liefde die door niets te breken is, gaat met je mee naar je bureau, je klaslokaal, je keuken, je wachtkamer.

Adem het even in. Ik ben vastgehouden. Niets kan me scheiden. En ga dan, in Zijn kracht, deze dag binnen.

✦ Het lunchmoment

De ziel van een luiaard is begerig, maar er is niets, maar de ziel van de vlijtigen wordt overvloedig verzadigd.
Spreuken 13:4

Midden op de dag. De helft van je taken staat af, de andere helft kijkt je aan. En hier, tussen de happen door, dit korte woord uit Spreuken.

Het gaat over verlangen en doen. Iedereen wil iets. De vraag is of dat verlangen ook handen krijgt.

Spreuken zet twee mensen naast elkaar. De één wil wel, maar beweegt niet. Zijn ziel is begerig, en er komt niets. De ander werkt, en wordt verzadigd. Niet rijk per se, maar vol. Genoeg.

Verzadiging is een mooi woord voor halverwege de dag. Het klinkt naar brood, naar rust na inspanning, naar iets afgemaakt hebben. God heeft werk in Zijn schepping gelegd als een weg naar dat gevoel.

Dus vraag jezelf even af: waar zit jij in vast? Wachten tot het vanzelf gaat, of gewoon beginnen aan wat voor je ligt? Soms is de volgende stap zetten geestelijker dan nog een keer overdenken wat je zou moeten doen.

Straks ga je terug. Niet met een groot plan, wel met één ding dat je oppakt. Vlijtig, in Zijn licht. En dan is het genoeg.

◐ Het middagmoment

Uw eigen kwaad straft u en uw eigen afdwalingen bestraffen u. Erken en zie in, dat het kwaad en bitter is, de HEERE, uw God, te verlaten, en dat er geen vreze voor Mij bij u is, spreekt de Heere, de HEERE van de legermachten.
Jeremia 2:19

Het is woensdag, ergens midden in de week. De ochtend ligt achter je, de avond is nog ver. En misschien voel je iets knagen, iets wat je liever niet benoemt.

Jeremia spreekt hier hard. Hij zegt niet: het leven is zwaar. Hij zegt: kijk eens naar jezelf. Je eigen keuzes zijn je aan het inhalen. De bitterheid die je proeft, komt niet altijd van buiten.

Dat is een oncomfortabele gedachte op een gewone weekdag. We zoeken vaak de oorzaak van onze onrust in omstandigheden, in mensen, in drukte. Maar soms wijst God naar iets stillers: waar staat je hart eigenlijk?

"Erken en zie in." Twee werkwoorden waar je niet omheen kunt. God vraagt geen prestatie, Hij vraagt eerlijkheid. Durf je te zien wat je liever wegduwt?

Het kwade en bittere is niet dat God streng zou zijn. Het bittere is Hem verlaten en het niet eens meer merken. De vreze, het ontzag, sluipt weg zonder dat je het door hebt.

Even stil, midden op deze dag. Niet om jezelf te veroordelen, wel om eerlijk te worden. Waar ben je Hem kwijtgeraakt, deze week?

☾ Het avondmoment

Als ik roep, verhoor mij, o God van mijn gerechtigheid! In de benauwdheid hebt U ruimte voor mij gemaakt. Wees mij genadig en luister naar mijn gebed.
Psalm 4:2

De dag ligt achter je. Misschien voelde het alsof je van hot naar her rende, van vergadering naar boodschap, van gesprek naar taak. En nu is het stil.

David bidt hier iets opmerkelijks: in de benauwdheid hebt U ruimte voor mij gemaakt. Niet: U hebt de benauwdheid weggenomen. Maar: midden in de druk maakte U ademruimte.

Dat is wat God ook vandaag heeft gedaan, ook al zag je het misschien niet. Tussen de afspraken door dat ene moment van rust. In het lastige gesprek die onverwachte kalmte. Toen je dacht dat je het niet meer aankon, kwam er toch weer een adem.

Hij heeft ruimte voor je gemaakt. Kleine ruimte soms, maar echt.

Geef de dag nu terug aan Hem. De dingen die goed gingen, met dank. De dingen die je liever anders had gedaan, in Zijn handen. De zorg over morgen, ook daar. Je hoeft de nacht niet in te gaan met alles nog op je schouders.

Roep en Hij verhoort. Dat mag je geloven terwijl je hoofd het kussen raakt. De God die vandaag ruimte maakte, waakt ook straks over je slaap.

Hij is er. Het is genoeg.