Even stil · dinsdag 29 september 2026

Gods roep, jouw antwoord van geloof

Roep en hoop

Gisteren 4 min lezen 4 bijbelteksten

Korte overdenkingen om bij stil te staan, bij bijbelteksten uit Markus 1:15, Exodus 3:11, Exodus 12:5 en Genesis 8:11.

☀ Het ochtendmoment

en Hij zei: De tijd is vervuld en het Koninkrijk van God is nabijgekomen; bekeer u en geloof het Evangelie.
Markus 1:15

Het woord dat Jezus hier gebruikt, is metanoia. In onze bijbels staat 'bekeer u', en dat klinkt kerkelijk, bijna zwaar. Maar het Griekse woord zegt iets anders.

Meta betekent 'om' of 'anders'. Nous betekent 'denken, verstand, manier van kijken'. Samen dus: je hele manier van denken gaat om. Niet alleen spijt over iets van gisteren, niet alleen een gebaar naar boven. Het is een kanteling van hoe je naar de werkelijkheid kijkt.

Daarom staat het zo aan het begin. Petrus roept het op de Pinksterdag ook: metanoia. Voordat er iets kan gebeuren, moet er eerst iets in het hoofd draaien.

Wat draait er dan om? De aanname dat jij het middelpunt bent. Dat jouw plan de maat is. Dat God ergens aan de rand meedoet. Metanoia zegt: het Koninkrijk is nabijgekomen, dus jouw kaart klopt niet meer. Er is een nieuw midden.

Voor vandaag betekent dat iets nuchters. Je hoeft niet eerst beter te worden. Je mag je denken laten kantelen, nu, aan het begin van deze dinsdag. Vraag: waar keek ik gisteren naar met mijn ogen dicht voor God? Draai daar je hoofd om. De dag ziet er dan anders uit dan je dacht.

✦ Het lunchmoment

Mozes zei echter tegen God: Wie ben ik, dat ik naar de farao zou gaan en dat ik de Israëlieten uit Egypte zou leiden?
Exodus 3:11

Mozes staat bij een brandende struik in de woestijn van Midian. Hij is tachtig. Veertig jaar geleden vluchtte hij uit Egypte na een moord. Sindsdien hoedt hij de schapen van zijn schoonvader. Geen prins meer, geen redder, gewoon een herder op leeftijd.

En dan zegt God: ga. Naar de farao. Haal Mijn volk eruit.

Mozes stelt de eerlijkste vraag die er is. Wie ben ik? Het is geen valse bescheidenheid. Hij weet wat hij niet meer is. Hij kent zichzelf, zijn spraakgebrek, zijn strafblad, zijn leeftijd.

Wat opvalt: God gaat niet in op de vraag. Hij geeft geen cv terug, geen bemoediging over Mozes' talenten. Hij zegt iets anders: Ik zal zeker met u zijn. De vraag verschuift. Niet wie ben ik, maar wie gaat er mee.

Dat is de troost, en ook de ontnuchtering. Je hoeft niet groter te worden dan je bent. Maar je moet wel gaan.

Misschien zit jij vandaag met zo'n vraag. Wie ben ik, om dit gesprek te voeren. Om deze verantwoordelijkheid te dragen. Om hier iets goeds van te maken.

De vraag is legitiem. Het antwoord ligt niet in jou. Het ligt in wie meegaat.

◐ Het middagmoment

U moet een lam zonder enig gebrek hebben, een mannetje van een jaar oud. U moet het van de schapen of van de geiten nemen.
Exodus 12:5

Een lam van een jaar oud. Nog geen volwassen ram, geen oud dier dat toch al niets meer opbracht. Juist in de bloei van zijn leven. En zonder gebrek, wat in Leviticus wordt uitgewerkt: geen blindheid, geen wond, geen gebroken poot, geen huidziekte. Het beste dier van de kudde.

Vier dagen lang moest het in huis blijven, tussen de kinderen. Je leerde het kennen voordat je het slachtte. Dat maakt het scherp.

Eeuwen later staat Johannes de Doper aan de Jordaan en wijst: Zie het Lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt. Hij pakt dit beeld. Niet een sterke leeuw, niet een koninklijke adelaar. Een lam. Iets wat je kunt vasthouden, wat niet terugvecht.

En Jezus laat zich zo behandelen. Zonder gebrek, in de bloei van Zijn leven, gekend door de mensen die om Hem heen liepen.

Vandaag is dinsdag, gewoon een werkdag. Maar ergens zit de vraag: wie is Hij voor jou? Een idee, een leraar, een steun op moeilijke momenten? Of het Lam dat in huis kwam wonen, dichtbij genoeg om te kennen, en dat toen ging?

De deurpost werd gestreken met bloed. Dat is niet lief. Dat is redding die iets kostte.

☾ Het avondmoment

En de duif kwam naar hem toe tegen de avond; en zie, een afgebroken olijfblad was in haar snavel. Toen wist Noach dat het water op de aarde afgenomen was.
Genesis 8:11

Tegen de avond komt zij terug. De duif die Noach uit de ark liet, vond eerder geen rustplaats voor haar voet. Nu keert zij weer, en in haar snavel een blaadje van een olijfboom.

De olijf is een taai gewas. Zijn wortels overleven onder water wat andere bomen doodt, en zijn takken lopen weer uit als de vloed wegzakt. Dat de duif juist dit blad brengt, is geen toeval: het is het eerste teken dat het leven onder het water is doorgegaan.

Eeuwen later daalt bij de Jordaan opnieuw een duif neer, op Jezus. Dezelfde vogel, hetzelfde teken: God is met de aarde nog niet klaar.

Misschien voel je aan het eind van deze dinsdag vooral het water. Wat niet af kwam, wat zwaar bleef, wat je onder water hield. En je vraagt je af of er iets doorgroeit.

De duif kwam tegen de avond. Niet 's morgens vroeg, niet halverwege, maar op het uur waarop Noach al bijna zou denken dat er niets meer komt.

Leg je dag neer en kijk of God vandaag een blaadje in je handen legde. Iets kleins, iets groens. Een teken dat onder alles Zijn leven doorgaat.