1 Thessalonicenzen 5:24

De Tekst

Paulus sluit zijn eerste brief aan de gemeente in Thessalonica bijna af met een belofte die nauwelijks een belofte lijkt, zo nuchter klinkt hij: "Hij Die u roept, is getrouw: Hij zal het ook doen." Vlak daarvoor heeft hij gebeden dat God hen geheel en al zou heiligen, dat geest, ziel en lichaam onberispelijk bewaard zouden blijven tot de komst van Christus. En dan dit. Geen aansporing, geen vermaning. Een zin die de hele last van dat gebed terugschuift naar de Schepper.

De Kern

Wat hier staat, is theologisch zwaarder dan het op het oog lijkt. Paulus zegt niet: God belooft jullie iets en jullie moeten het waarmaken. Hij zegt: God roept, en datzelfde roepen draagt de uitvoering in zich. De roeping is geen uitnodiging die ergens halverwege in onze handen valt en daar in duigen kan vallen. Hij brengt zichzelf tot voltooiing. Dat raakt aan iets fundamenteels in het evangelie: redding is geen samenwerkingsverband waarin God het startsein geeft en wij de finish moeten halen. De trouw van God is geen stemming maar zijn karakter. En zijn karakter is geen passieve eigenschap, het werkt, het voltooit.

De Rode Draad

Deze zin staat in een lange lijn. Telkens wanneer God iemand roept in de Schrift, blijkt dat roepen creatief, het brengt voort wat het noemt. Hij roept Abram weg uit Ur, en Abram wordt vader van velen. Hij roept Israël uit Egypte, en zij worden een volk. Hij spreekt door de profeten over een nieuw verbond, en dat verbond komt. In Christus krijgt dit patroon zijn scherpste vorm: Hij is geroepen om te lijden, te sterven, op te staan, en wat Hij begint in zijn gemeente voltooit Hij ook. Paulus zegt elders, aan Filippi, hetzelfde met andere woorden: Hij die in u een goed werk begonnen is, zal dat voleindigen tot op de dag van Christus. De getrouwheid in 1 Thessalonicenzen 5:24 is geen abstract godsbegrip, het is de getrouwheid van de Vader die zijn Zoon niet in de dood liet en zijn kerk niet halverwege loslaat. Christus is de garantie dat de roeping doorgaat tot ze voltooid is.

De Spiegel

Misschien herken je het: je hebt jaren geleden iets gezegd of beloofd aan God, of je hebt iets in jezelf ervaren wat op roeping leek, en nu, na een burn-out, een huwelijkscrisis, een kind dat afhaakt, een gebed dat onbeantwoord lijkt, vraag je je af of er nog iets van overblijft. De heiliging waar Paulus over bidt, voelt vaak als iets wat jij moet presteren. En dan struikel je weer over dezelfde irritatie tegen je collega, dezelfde grimmigheid 's avonds aan tafel, dezelfde leegte als de telefoon weggelegd is. Deze tekst zet daar iets tegenover wat niet bedoeld is om je passief te maken, maar om je adem terug te geven. Niet jouw consistentie houdt het vol, zijn trouw doet dat.

De Intertekst

Romeinen 8 staat hier dichtbij: wie Hij geroepen heeft, heeft Hij ook gerechtvaardigd, en wie Hij gerechtvaardigd heeft, heeft Hij ook verheerlijkt. Paulus spreekt over de verheerlijking in voltooid verleden tijd, alsof het al gebeurd is. Dat is dezelfde logica als hier. En in Numeri 23 staat een zin die het Oude Testament samenvat: zou Hij het zeggen en niet doen, zou Hij spreken en het niet bestendigen? De vraag is retorisch. God is geen mens dat Hij liegen zou. Dit type uitspraken is geen vroom optimisme, het is verbondstaal, het is de manier waarop Gods volk leerde leven met een God wiens woord een ander gewicht heeft dan welk mensenwoord ook.

De Vraag

Maar wat dan met hen die de roeping schijnbaar verlaten? Mensen die ooit vurig waren en nu koud zijn, of erger, vijandig? Garandeert deze tekst dat ieder die zich ooit geroepen voelde, behouden wordt? Dat is een vraag die je niet moet wegmoffelen. Paulus schrijft aan een gemeente die zich aan Christus heeft toevertrouwd, niet aan iedereen die ooit iets met het evangelie heeft gehad. De belofte is gericht, niet anoniem. Tegelijk: wie zich nu, met al zijn twijfels, nog aan deze God vasthoudt, mag weten dat het vasthouden zelf al een teken van zijn trouw is. Het mysterie blijft, en moet blijven. Een God die het allemaal voor ons uitrekenbaar zou maken, zou een kleinere God zijn.

De Hoofdpersoon

De hoofdpersoon hier is God de Vader, en Hij wordt op een specifieke manier getekend: niet als rechter, niet als koning op afstand, maar als Iemand die roept en doorgaat. Het Griekse werkwoord voor "roepen" staat in de tegenwoordige tijd: Hij blijft roepen. Het is geen eenmalige gebeurtenis in het verleden, maar een aanhoudende stem. En aan die roepende stem is Hij zelf gebonden door zijn eigen trouw. Dit is een God die zijn eigen werk serieus neemt, serieuzer dan wij ooit kunnen. Wie deze God leert kennen, leert dat zijn ernst niet bedreigend is maar dragend.

Reflectie

Waar in jouw leven probeer je iets vol te houden wat eigenlijk aan zijn trouw mag worden teruggegeven?

Wat zou er veranderen als je vanmorgen begon met de gedachte dat Hij vandaag opnieuw roept, en dat zijn roepen zichzelf voltooit?