2 Korinthe 1:20

De Tekst

Paulus schrijft dat álle beloften van God in Christus "ja" zijn, en in Hem "amen", tot verheerlijking van God door ons heen. Wat God ooit heeft toegezegd, vindt zijn bevestiging niet in een systeem, een tempel of een wet, maar in een Persoon. Christus is het antwoord waarin God zijn eigen woord bekrachtigt.

De Kern

Dit is een van die verzen waarin Paulus in één ademtocht de hele Schrift samentrekt. God heeft door de eeuwen heen beloften gedaan: aan Abraham een land en een nageslacht, aan David een troon zonder einde, aan Israël vergeving, thuiskomst, een nieuw hart, een uitgestorte Geest. Al die toezeggingen hangen niet los in de lucht en vervallen ook niet. Ze convergeren, ze komen samen, in Christus. In Hem zegt God "ja" op zijn eigen woord. En in Hem klinkt vanuit de gemeente het "amen" terug, het beaamd worden van wat God heeft gezegd. God is dus geen God die belooft en dan wegkijkt. Hij staat achter zijn woorden, en Hij doet dat lijfelijk, in een mens van vlees en bloed.

De Rode Draad

Denk aan het moment dat God tegen Abraham zegt dat hij vader zal worden van vele volken, terwijl Sara oud is en de belofte belachelijk lijkt. Of aan Jesaja, die in ballingschap troostwoorden spreekt over een knecht die het recht zal brengen. Of aan Jeremia's verbond dat in het hart geschreven wordt. Al die draden lopen door de Schrift heen als beloften die wachten op vervulling. Paulus zegt: die wachtkamer is voorbij. In Christus zijn ze niet symbolisch vervuld of geestelijk hertaald, maar werkelijk waar geworden. De opstanding is Gods handtekening onder zijn eigen contract. Wie Christus leest, leest daarom niet alleen het Nieuwe Testament, maar tegelijk de ontknoping van elke belofte die daaraan voorafging. De Schrift is niet in twee helften geknipt, ze heeft één brandpunt.

De Spiegel

Wat doet dit met jou als je 's morgens moe wakker wordt en je afvraagt of God nog iets van plan is met dat huwelijk, dat ziekbed, die twijfel die maar niet slijt? Paulus schrijft dit trouwens niet in een goede periode. Hij heeft net moeten uitleggen waarom hij niet is gekomen zoals beloofd, en de Korinthiërs verwijten hem wispelturigheid. Zijn antwoord is niet: ik ben betrouwbaar. Zijn antwoord is: God is betrouwbaar, ook al zijn mensen dat niet. Dat zet iets recht. Je hoeft je geloof niet te bouwen op je eigen consistentie, op je goede momenten, op het gevoel dat je vandaag toevallig hebt. De beloften staan vast omdat Christus vaststaat. En dat "amen" dat je zondags meebidt, is niet een vroom uitroepteken, het is jouw handtekening zetten onder Gods handtekening.

Het Profiel

De Korinthiërs waren wantrouwig geworden. Paulus had reisplannen aangekondigd die niet doorgingen, en tegenstanders in de gemeente maakten daar munt van. Zie je wel, deze apostel zegt ja en nee tegelijk. In een cultuur waar iemands woord zijn eer was, en waar patronen en cliënten leefden bij betrouwbaarheid, was dit een aanval op Paulus' geloofwaardigheid. Zijn tegenzet is verrassend: hij verdedigt zichzelf niet met een cv, hij verplaatst het gesprek naar God. Alsof hij zegt: mijn ja of nee doet er niet toe, want mijn hele bediening staat of valt met een God die zelf "ja" is geworden in Christus. Voor hoorders die getraind waren in retoriek moet dit hebben geklonken als een verrassende zet, geen zelfrechtvaardiging maar theologie.

De Intertekst

Openbaring 3:14 noemt Christus "de Amen, de getrouwe en waarachtige Getuige". Daar wordt "amen" een naam. Het is niet iets wat wij zeggen, het is iemand die Hij is. En Romeinen 15:8 zegt dat Christus dienaar is geworden om de beloften aan de vaderen te bevestigen. Dezelfde beweging: God heeft gesproken, en om zijn eigen spreken kracht bij te zetten stuurt Hij niet nog een profeet, maar zijn Zoon. Wie deze verzen naast elkaar legt, ziet dat de betrouwbaarheid van God geen abstract attribuut is dat je op een lijstje van eigenschappen kunt aanvinken. Het heeft een gezicht.

De Vraag

Maar wat dan met de beloften die voor mij nog niet vervuld lijken? De genezing die uitblijft, het kind dat wegblijft, de vrede die niet komt? Paulus zegt niet dat elke persoonlijke wens wordt ingelost. Hij zegt dat Gods bèloften in Christus "ja" zijn, niet onze verlanglijstjes. Dat is een pijnlijk onderscheid. Tegelijk relativeert het niets: als de grote belofte, verzoening en opstanding en een nieuwe schepping, in Hem vaststaat, dan zijn de kleinere wachtkamers waarin ik nu zit ingebed in een groter "ja" dat niet meer omgekeerd wordt. Het mysterie blijft dat ik nog wacht. Het houvast is dat degene op wie ik wacht, al gekomen is.

Reflectie

Welke belofte uit de Schrift heb je stilletjes afgeschreven, en wat verandert er als je hem opnieuw hoort met Christus als bevestiging?

Waar zeg jij deze week "amen", en waar zeg je eigenlijk "misschien"?