1 Korinthe 3

De Uitleg

Paulus schrijft een brief aan de gemeente in Korinthe. Dat was een grote, drukke havenstad, en er woonden christenen die pas kort geleden in Jezus waren gaan geloven. Paulus had ze zelf over Jezus verteld. Maar nu, een tijd later, gaat er iets mis in die gemeente. Ze maken ruzie. De een zegt: "Ik hoor bij Paulus." De ander zegt: "Nee, ik hoor bij Apollos." Apollos was een andere leraar, die later was gekomen.

Paulus is er behoorlijk streng over. Hij zegt: jullie doen alsof jullie volwassen zijn in het geloof, maar eigenlijk zijn jullie nog baby's. Ik kon jullie geen stevig voedsel geven, alleen melk, want jullie waren er niet klaar voor. En hij bewijst het: kijk maar hoe jullie ruziën. Dat is precies wat mensen doen die God nog niet echt begrepen hebben.

Dan maakt Paulus twee mooie vergelijkingen. Eerst een tuin. Hij zegt: ik heb geplant, Apollos heeft water gegeven, maar God gaf de groei. Zonder God gebeurt er niks in die tuin. De tuinman is niet belangrijk, het gaat om Wie de plant laat groeien.

Daarna een bouwplaats. Paulus zegt: ik heb het fundament gelegd, en dat fundament is Jezus Christus. Er is geen ander fundament mogelijk. Iedereen die daarna bouwt, moet zorgen dat hij goed materiaal gebruikt. Goud, zilver, kostbare stenen, of juist hout, hooi en stro. Op de dag dat God alles beoordeelt, komt er vuur. Wat echt was, blijft staan. Wat waardeloos was, brandt weg.

Aan het eind zegt Paulus iets bijzonders: jullie zijn Gods tempel. Gods Geest woont in jullie. En daarom moet je voorzichtig zijn met wat je bouwt en met wie je bent.

Wat betekent dit?

Paulus wil dat de christenen ophouden met fans zijn van mensen. Ze deden alsof Paulus of Apollos een soort beroemdheden waren, en kozen partij. Maar mensen zijn niet de hoofdpersoon. God is de hoofdpersoon. Paulus en Apollos zijn gewoon werkers, tuinmannen die iets doen in Gods tuin.

En er zit een waarschuwing in: hoe je leeft en gelooft, doet ertoe. Niet alles wat er in de kerk of in ons leven gebeurt is even sterk. Sommige dingen zien er van buiten mooi uit, maar ze zijn eigenlijk hooi en stro. Ze houden geen stand als het erop aankomt.

De Rode Draad

Midden in dit hoofdstuk staat één zin die alles vasthoudt: niemand kan een ander fundament leggen dan wat gelegd is, en dat is Jezus Christus. Dat is de rode draad van de hele Bijbel. Jezus is de grond waarop alles rust. Zonder Hem stort de rest in.

En dan dat beeld van de tempel. In het Oude Testament woonde God in een gebouw, de tempel in Jeruzalem. Nu zegt Paulus: God woont niet meer in een gebouw, God woont in mensen. In jullie. Dat kan alleen omdat Jezus is gekomen en zijn Geest heeft gestuurd. Dat is een enorme belofte: God is dichtbij, letterlijk in je.

Voor Jou

Bij wie hoor jij? Misschien zeg je: bij mijn vader en moeder, of bij mijn beste vriendin, of bij een leraar die je gaaf vindt. Dat mag allemaal. Maar Paulus laat zien dat je diepste "bij wie hoor ik" bij Jezus ligt. Niet bij de dominee, niet bij je juf van club, niet bij de coolste christen die je kent. Bij Jezus zelf.

En dan die tuin en die bouwplaats. Wat plant jij eigenlijk, wat bouw jij? Je bent nog jong, maar je bent al bezig. De vriendelijke dingen die je doet, de gebeden die je bidt, de eerlijke keuzes die soms lastig zijn, dat is goud en zilver. Opscheppen, meedoen met pesten, doen alsof je iemand bent die je niet bent, dat is hooi. Het lijkt misschien iets, maar het houdt niet.

Praat mee

Waarom is het volgens jou zo belangrijk dat Jezus het fundament is, en niet bijvoorbeeld een goede leraar of dominee?

Wat zou "goud en zilver bouwen" in jouw leven kunnen zijn deze week?

Samen Bidden

Vader in de hemel, dank U dat Jezus het fundament is waarop mijn leven mag rusten. Dank U dat U door uw Geest in mij wilt wonen. Help mij om te bouwen op wat blijft, en niet op wat wegwaait. Leer mij bij Jezus te horen, meer dan bij wie of wat dan ook. Amen.