1 Korinthe 3

De Uitleg

Paulus schrijft aan de gemeente in Korinthe, een stad die je je kunt voorstellen als een mix van Amsterdam en Las Vegas: handel, religie, status, scherpe ego's. De christenen daar zijn pas net begonnen met geloven, maar ze gedragen zich alsof ze alles al doorhebben. Paulus zet ze meteen op hun plek. Hij zegt: ik kon niet eens echt met jullie praten, want jullie zijn nog zuigelingen in Christus. Ik moest jullie melk geven, geen vast voedsel.

Waarom noemt hij ze baby's? Omdat er ruzie is. De ene zegt: "ik ben van Paulus," de andere: "ik ben van Apollos." Ze maken kampjes rond hun favoriete leraar, alsof het influencers zijn. Paulus vindt dat een teken van onvolwassenheid. "Bent u dan niet vleselijk en wandelt u niet naar de mens?"

Dan komt het beeld waar dit hoofdstuk om bekend staat. Paulus zegt: ik heb geplant, Apollos heeft begoten, maar God gaf de groei. Hij en Apollos zijn niets bijzonders, gewoon dienaren. Het werk is van God. Een tweede beeld volgt: de gemeente is Gods akker, en ook Gods bouwwerk. Paulus heeft het fundament gelegd, en dat fundament is Jezus Christus. Niemand kan een ander fundament leggen.

Wat je daarbovenop bouwt, daar zit het scherp. Je kunt bouwen met goud, zilver en edelstenen, of met hout, hooi en stro. Op de dag dat alles getoetst wordt, met vuur, blijkt wat het waard was. Wat verbrandt, is weg. Wat blijft, ontvangt loon. Wie bouwde met stro verliest zijn werk, maar wordt zelf gered, "maar wel zo: als door vuur heen."

Aan het einde noemt Paulus de gemeente een tempel van God, met Gods Geest in hen. En hij waarschuwt: wie die tempel vernielt, die zal God zelf vernielen. Hij sluit af met een omkering: wie wijs wil zijn in deze wereld, moet dwaas worden om echt wijs te worden. En: "Laat daarom niemand roemen in mensen."

Wat betekent dit?

Korinthe is dichterbij dan je denkt. Wij hebben ook onze kampjes. Welke kerk je bezoekt, welke spreker je volgt op YouTube, welke theoloog je citeert op Instagram. Het wordt zo makkelijk een identiteit. Paulus zegt: stop. Geen mens is je fundament. Christus is dat. De rest, hoe getalenteerd ook, zijn werkers in dienst van iemand anders.

Het tweede dat schuurt is dat beeld van het vuur. Paulus zegt niet dat je verloren gaat als je verkeerd bouwt op het fundament. Hij zegt iets bijna nog ongemakkelijkers: je kunt een heel leven lang dingen doen die in Gods ogen niets waard blijken. Goede bedoelingen, drukke agenda's, religieus werk dat opgaat in rook. Het verschil tussen goud en stro zie je nu niet altijd. Maar er komt een moment dat het zichtbaar wordt.

Dat is geen dreigement, dat is een uitnodiging om eerlijk te kijken naar wat je bouwt en waarom.

De Rode Draad

"Niemand kan een ander fundament leggen dan wat gelegd is, dat is Jezus Christus." Dat is de zin waar alles om draait. Niet jouw prestaties, niet jouw zekerheid, niet jouw kerk, niet jouw inzicht. Jezus zelf is de grond waarop een mensenleven blijft staan als de rest wegspoelt.

En let op die laatste regel van het hoofdstuk: "alles is van u." Paulus draait het ineens om. De Korinthiërs dachten dat ze bij Paulus of Apollos hoorden. Paulus zegt: nee, zij horen bij jou. En jij hoort bij Christus, en Christus bij God. Geloof maakt je niet kleiner, het zet je in een veel groter geheel waarin je vrij bent van het gevecht om status. Je hoeft niet bij het juiste kamp te horen om mee te tellen. Je telt mee omdat Christus van jou is.

Voor Jou

Vraag jezelf eens af waarop je je leven aan het bouwen bent. Niet de Instagram-versie, maar de eerlijke versie. Waar haal je je gevoel van waarde uit? Cijfers, looks, hoe goed je iets kunt, hoeveel mensen je leuk vinden, hoe principieel je gelooft? Allemaal niet slecht op zich. Maar als het je fundament wordt, draagt het niet.

Paulus zegt: dat fundament is al gelegd. Je hoeft het niet zelf te maken. Je mag erop gaan staan. Dat is bijna een opluchting, want het haalt de druk weg om jezelf te bewijzen. Tegelijk vraagt het iets. Bouwen met goud betekent: keuzes maken die alleen kloppen als Christus echt waar is. Eerlijk zijn als liegen makkelijker is. Iemand vergeven die jou niet verdient. Tijd geven aan dingen die op de korte termijn nul status opleveren.

En als je merkt dat je toch in kampjes denkt, dat je mensen afschrijft omdat ze "anders geloven" of "minder serieus zijn," lees dit hoofdstuk dan nog eens. Paulus zou er waarschijnlijk niet aan meedoen.

Praat mee

Als je vandaag eerlijk kijkt naar waar je je leven op bouwt, wat blijft er over als het vuur eroverheen gaat?

Waarin merk je bij jezelf de neiging om in kampjes te denken, gelovig of niet, en wat zou het veranderen als Christus echt het enige fundament is dat telt?

Samen Bidden

Heer Jezus, U bent het fundament dat ik niet zelf hoef te leggen. Laat me daarop leren staan, ook als alles om me heen me uitnodigt om mezelf te bewijzen. Leer me bouwen met wat blijft. Maak me vrij van het gevecht om gelijk en status. Amen.