Ezra 3

De Uitleg

Het volk Israël is net terug uit Babel. Ze waren daar zeventig jaar weg geweest, ver van huis, ver van de tempel. En nu staan ze weer in Jeruzalem, maar wat ze zien is niet best. De stad ligt in puin. De tempel die koning Salomo ooit bouwde is verwoest. Er is bijna niks meer over.

Toch beginnen ze niet met klagen. Ze beginnen met een altaar. In de zevende maand, schrijft Ezra, komen ze samen "als één man" in Jeruzalem. Jesua, de priester, en Zerubbabel, hun leider, bouwen het altaar van God precies op de plek waar het vroeger stond. En meteen brengen ze offers, ook al staat er nog geen muur, geen tempel, helemaal niets. Eerst God, dan de rest.

De tekst zegt iets opvallends: ze deden dit "uit vrees voor de volken van die landen." Ze waren bang voor hun buren, die niet blij waren dat de Joden terug waren. Maar in plaats van hun zwaarden te pakken, pakten ze de offerdienst op. Ze zochten bescherming bij God, niet bij wapens.

Daarna vieren ze het Loofhuttenfeest, een feest waarbij je in hutjes slaapt om eraan te denken hoe God voor je zorgt. En dan, in het tweede jaar, beginnen ze met het bouwen van de tempel zelf. Ze leggen het fundament.

Op die dag gebeurt iets bijzonders en ook iets verdrietigs. De priesters blazen op trompetten, de Levieten slaan op cimbalen, het hele volk juicht. Maar tussen het gejuich klinkt ook gehuil. De oude mannen die de eerste tempel nog hadden gezien, huilen hardop. Want deze tempel wordt veel kleiner, veel minder mooi. En in de tekst staat dat niemand het verschil kon horen tussen het gejuich en het gehuil. Alles ging door elkaar.

Wat betekent dit?

God begint opnieuw met zijn volk, maar het is geen sprookjeseinde. Het is een echt begin, met blijdschap én met tranen. De mensen zijn dankbaar dat ze terug zijn. Tegelijk doet het pijn dat het nooit meer wordt zoals vroeger.

Het mooie is: God neemt allebei aan. Het gejuich en het gehuil stijgen samen omhoog. Je hoeft bij God niet te kiezen tussen blij of verdrietig zijn. Je mag allebei tegelijk voelen.

En kijk waar ze mee beginnen: een altaar. Geen muur, geen huis, geen markt. Een plek om God te ontmoeten. Dat zegt iets over wat ze belangrijk vonden. Als je opnieuw begint, begin je bij God.

De Rode Draad

De tempel was de plek waar God bij zijn volk woonde. Toen hij verwoest werd, leek het alsof God ver weg was. Nu wordt hij weer opgebouwd, en dat is een teken van Gods trouw. God laat zijn volk niet los, ook al hebben ze fout op fout gemaakt.

Maar het grote verhaal gaat verder. Honderden jaren later komt Jezus naar deze tempel. En hij zegt iets wat de mensen niet begrijpen: "Breek deze tempel af, en in drie dagen zal ik hem weer opbouwen." Hij bedoelde zichzelf. Jezus is de echte tempel. Door hem kun jij God ontmoeten, waar je ook bent. Geen stenen meer nodig.

Voor Jou

Soms moet je opnieuw beginnen. Na een ruzie. Na iets stoms wat je deed. Na een periode waarin je God eigenlijk vergeten was. En dan denk je misschien: het wordt nooit meer zoals vroeger.

Misschien is dat ook zo. Maar God maakt geen kopieën van vroeger. Hij maakt iets nieuws. En jij mag beginnen waar het volk begon: bij hem. Niet wachten tot alles weer perfect is, niet wachten tot je je goed genoeg voelt. Gewoon beginnen. Een gebed. Een lied. Een eerlijk gesprek met hem.

En als je tegelijk blij en verdrietig bent, weet dan dat God allebei hoort.

Praat mee

Waarom zou het volk eerst een altaar gebouwd hebben, en niet eerst muren om zich te beschermen?

Heb jij weleens iets gevoeld waarbij je tegelijk blij en verdrietig was? Hoe was dat?

Samen Bidden

Heer God, dank u dat u opnieuw wilt beginnen met mensen. Ook met mij. Als ik blij ben, mag ik bij u komen. Als ik verdrietig ben, ook. Help me om u op de eerste plaats te zetten, net als uw volk toen. Amen.