Ezra 3

De Uitleg

Stel je voor: een groep mensen komt terug in een land dat ze nauwelijks kennen. Hun ouders of grootouders hebben verteld over Jeruzalem, over de tempel, over hoe het was. Maar zelf hebben ze vooral Babylon gezien. Vreemde taal, vreemde goden, en jarenlang het besef: wij horen hier niet thuis. En nu zijn ze terug. De stad ligt in puin. Het land is overwoekerd. Hun buren kijken argwanend.

In Ezra 3 lezen we wat ze als eerste doen. Niet hun eigen huizen herstellen. Niet de muren rond de stad opbouwen. Ze beginnen bij het altaar. In de zevende maand komt het volk samen "als één man" in Jeruzalem. Jesua de priester en Zerubbabel de leider bouwen het altaar van de God van Israël op de oude fundering. En dan, voor het eerst in tientallen jaren, brandt er weer vuur op. Brandoffers, 's ochtends en 's avonds, zoals Mozes ooit had voorgeschreven. Ze vieren het Loofhuttenfeest, het feest waarbij Israël terugdenkt aan hun tocht door de woestijn, toen ze in tenten woonden en alleen God hadden om op te leunen.

Pas daarna, in het tweede jaar, leggen ze de fundering van de tempel zelf. Stenen worden gesleept, cederhout komt uit Libanon, vakmensen worden betaald. Als de fundering ligt, staan de priesters in hun gewaden klaar met trompetten. De Levieten met cimbalen. Ze zingen het oude refrein uit Psalm 136: "Want Hij is goed, want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig over Israël."

En dan komt er iets vreemds. Het volk juicht. Maar tegelijk huilen oude mannen luid. Zij hebben de eerste tempel nog gezien, het paleis van Salomo, de glorie van vroeger. En ze weten: dit nieuwe wordt nooit zo mooi. De tekst zegt het bijna onmogelijk: niemand kon het geluid van het gejuich onderscheiden van het geluid van het wenen. Vreugde en verdriet door elkaar, één groot geluid dat tot ver buiten de stad te horen was.

Wat betekent dit?

Wat opvalt is de volgorde. Voor er ook maar één steen van de tempel ligt, staat het altaar er al. Voor de structuur, voor de organisatie, voor het zichtbare gebouw, komt de aanbidding. Ze beginnen niet bij wat indruk maakt op anderen. Ze beginnen bij God.

En ze beginnen terwijl ze bang zijn. Vers 3 zegt het er nuchter bij: "vrees was over hen vanwege de volken van die landen." Ze bouwen het altaar niet omdat de omstandigheden veilig zijn. Ze bouwen het juist omdat ze weten dat ze God nodig hebben.

Dan dat dubbele geluid aan het eind. De Bijbel romantiseert niet. Wat hier gebeurt is echt: God doet iets nieuws, en tegelijk is er rouw om wat verloren ging. Geen "en ze leefden nog lang en gelukkig". Wat opgebouwd wordt zal kleiner zijn, minder spectaculair. En toch, of misschien juist daarom, klinkt het lied: Hij is goed, Zijn trouw is voor eeuwig.

De Rode Draad

Deze tempel die ze hier beginnen te bouwen zal nooit de glorie van Salomo's tempel halen. Maar eeuwen later loopt er een man door diezelfde tempel. Hij kijkt rond en zegt iets schokkends: "Breek deze tempel af, en in drie dagen zal Ik hem doen herrijzen." Hij heeft het over Zichzelf.

Jezus is de echte tempel. De plek waar God en mens elkaar ontmoeten. Alles wat in Ezra 3 begint, het altaar, de offers, de fundering, wijst vooruit naar Hem. Bij Hem wordt het offer eens en voor altijd gebracht. Bij Hem is de ontmoeting compleet.

En dat dubbele geluid, gejuich en geween dat niet te onderscheiden is? Dat is bijna het geluid van het kruis. Daar lopen verdriet en hoop zo door elkaar dat je ze niet meer uit elkaar kunt halen. Dood en opstanding, verlies en winst, in één moment.

Voor Jou

Wat bouw jij eerst? Eerlijk. Als je je leven nu zou tekenen als een bouwplaats, waar liggen de eerste stenen? Bij je cijfers, je lichaam, je vrienden, je toekomst? Of bij iets dat lijkt op een altaar?

De terugkeerders begonnen niet bij God omdat ze het gevoel hadden dat alles goed zat. Ze begonnen daar terwijl ze bang waren, terwijl ze niet wisten of het zou lukken, terwijl hun buren vijandig keken. Misschien is dat ook voor jou de uitnodiging. Niet wachten tot je leven op orde is voor je God serieus neemt, maar juist nu, in de puinhoop of de drukte of de twijfel, beginnen bij Hem.

En misschien herken je dat dubbele geluid. Dat je dingen meemaakt waarvan je niet weet of je moet juichen of huilen. Een vriendschap die anders wordt. Een geloof dat niet meer voelt als vroeger. Een toekomst die kleiner uitvalt dan je hoopte. De Bijbel zegt: dat mag tegelijk. Je hoeft niet te kiezen. Je mag huilen en zingen tegelijk: Hij is goed, Zijn trouw houdt stand.

Praat mee

Wat zou voor jou betekenen om "eerst het altaar te bouwen"? Wat zou er praktisch veranderen in je week?

Heb jij een moment gehad waarop vreugde en verdriet door elkaar liepen? Wat deed dat met je geloof?

Samen Bidden

Heer, U bent goed. Ook als wat ik opbouw kleiner uitvalt dan ik hoopte. Ook als ik bang ben voor wat er om me heen gebeurt. Leer mij bij U te beginnen, niet bij wat indruk maakt. Dank U voor Jezus, de echte tempel, waar U mij ontmoet. Amen.