1 Koningen 8

De Uitleg

Het is af. Na zeven jaar bouwen staat de tempel in Jeruzalem. Cederhout uit de Libanon, goud aan de muren, twee enorme cherubs in het binnenste vertrek. Salomo heeft alles laten halen wat zijn vader David had verzameld voor dit moment. En nu is de dag gekomen dat de ark, de gouden kist met de stenen platen van Mozes erin, naar binnen wordt gedragen.

De priesters tillen de ark de tempel binnen. Op dat moment vult een wolk het gebouw. Niet een gewone wolk. Het is zo intens dat de priesters niet eens hun werk kunnen doen. De heerlijkheid van de HEERE vult het huis. Salomo zegt iets opvallends: "De HEERE heeft gezegd dat Hij in een donkere wolk zou wonen."

Daarna gaat Salomo voor het altaar staan, voor het oog van heel Israël, en doet iets wat een koning zelden doet. Hij knielt. Hij spreidt zijn handen uit naar de hemel en begint te bidden. En zijn gebed is lang, eerlijk, en verrassend.

Hij begint met God prijzen. Dan stelt hij de vraag die alles op scherp zet: "Maar zou God werkelijk op de aarde wonen? Zie, de hemelen, ja, de hemel der hemelen, kunnen U niet bevatten, hoeveel te min dit huis dat ik gebouwd heb."

Daarna bidt hij zeven scenario's door. Wat als iemand zondigt tegen zijn naaste. Wat als Israël verslagen wordt door vijanden. Wat als de hemel gesloten blijft en er geen regen valt. Wat als er hongersnood komt, pest, ziekte. Wat als een buitenlander, een vreemdeling, hier komt bidden. Wat als Israël weggevoerd wordt naar een ver land en zich daar omkeert naar God. Telkens vraagt Salomo: hoor in de hemel, en doe iets.

Hij eindigt met een zegen over het volk. Hij vraagt dat God hun hart neigt om Hem te volgen, en dat alle volken op aarde zullen weten dat de HEERE God is, en niemand anders.

Wat betekent dit?

Salomo bouwt het mooiste gebouw van zijn tijd, en zegt vervolgens hardop dat het te klein is voor God. Dat is niet vals bescheiden. Dat is theologie. Hij weet: God laat zich niet opsluiten. Geen tempel, geen kerk, geen ritueel kan God vangen. En tegelijk: God kiest ervoor om hier aanwezig te zijn. Dat is het wonder. Niet dat een gebouw God bevat, maar dat God zich verbindt aan een plek waar mensen Hem kunnen vinden.

Het tweede dat opvalt is hoe realistisch Salomo bidt. Hij doet niet alsof alles goed gaat komen. Hij rekent op zonde, op nederlaag, op droogte, op ballingschap. Hij gaat ervan uit dat het volk God zal vergeten en dat het misgaat. En juist dáár bouwt hij zijn gebed op: als dat gebeurt, en mensen zich omkeren, hoor dan. Vergeef dan. Dat is geen pessimisme. Dat is geloof dat weet hoe mensen in elkaar zitten, en dat weet hoe God in elkaar zit.

De Rode Draad

De tempel is niet het eindpunt. Het is een tussenstation. Eeuwen later zou Jezus naar deze tempel komen en zeggen: "Breek deze tempel af, en in drie dagen zal Ik hem doen verrijzen." Hij sprak over zijn eigen lichaam. Wat Salomo's tempel deed, een plek zijn waar God en mens elkaar ontmoeten, doet Jezus nu zelf. Hij is de plek. Hij is waar de heerlijkheid woont, niet in goud en cederhout, maar in vlees en bloed.

En Salomo's vraag, of God werkelijk op aarde zou wonen, krijgt in Jezus een verbluffend antwoord: ja. Niet in een wolk, maar in een mens. Niet onbereikbaar, maar te zien, aan te raken, naast je. Johannes schrijft: "Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond." Letterlijk: heeft zijn tent onder ons opgeslagen.

Het gebed van Salomo voor de vreemdeling die naar de tempel komt, krijgt ook een vervolg. Door Jezus is de toegang tot God niet meer beperkt tot één gebouw of één volk. Iedereen mag komen.

Voor Jou

Er zit iets in dit hoofdstuk dat je mee kunt nemen, vooral als je geloof soms wankel voelt. Salomo bidt niet vanuit een fantasie waarin alles altijd goed gaat. Hij bidt vooruit, naar de momenten waarop het misgaat. Naar de momenten waarop je God vergeten bent, of denkt dat Hij jou vergeten is.

Misschien ben je daar nu. Misschien bid je niet meer zoals vroeger. Misschien voelt geloof als iets van toen je jonger was, en weet je niet of het nog van jou is. Lees dan hoe Salomo bidt voor mensen die ver weg zijn geraakt, letterlijk in ballingschap, en hoe hij gelooft dat één moment van omkeren genoeg is. Niet omdat het gebed zo sterk is. Maar omdat God zo is.

Je hoeft geen tempel te bouwen om bij God te komen. Je hoeft niet eerst je leven op orde te hebben. De plek waar God zich liet vinden, een mens van vlees en bloed, is voor jou even bereikbaar als voor wie dan ook.

Praat mee

Salomo zegt dat zelfs de hemel der hemelen God niet kan bevatten. Hoe verhoudt dat zich tot het idee dat je God in je hart kunt hebben? Maakt dat God groter of kleiner voor jou?

Salomo bidt vooraf voor momenten dat het misgaat. Wat zegt dat over hoe realistisch geloof eigenlijk is, vergeleken met hoe het soms wordt voorgesteld?

Samen Bidden

God, U laat zich niet opsluiten in een gebouw, en toch wilt U gevonden worden. Dank U dat U in Jezus dichtbij bent gekomen. Leer mij bidden zoals Salomo, eerlijk over wat er misgaat, en gelovend dat U hoort. Amen.