Filippenzen 3

De Uitleg

Paulus schrijft vanuit de gevangenis aan de gemeente in Filippi, en in hoofdstuk 3 wordt hij ineens fel. Hij waarschuwt voor mensen die hij "honden" noemt, "slechte arbeiders". Dat zijn harde woorden. Hij bedoelt leraren die zeiden dat je naast Jezus ook nog de Joodse wet moest naleven, met name de besnijdenis, om er echt bij te horen bij God. Paulus zegt: nee, dat is precies het tegenovergestelde van het evangelie.

En dan gaat hij iets opvallends doen. Hij maakt zijn eigen cv. Als iemand reden had om te denken dat hij het bij God verdiend had, was hij het wel. Besneden op de achtste dag, uit het volk Israël, stam van Benjamin, Hebreeër uit Hebreeën, Farizeeër, vurig, onberispelijk in het naleven van de wet. Dat is het hoogste wat je in zijn cultuur kon bereiken. De top van de top.

Maar dan komt vers 7: "Wat voor mij winst was, dat heb ik om Christus' wil als schade beschouwd." En in vers 8 gaat hij nog verder: hij beschouwt alles als schade, ja, zelfs als vuilnis (het Griekse woord betekent letterlijk drek, afval, mest), omdat hij Christus wil winnen.

Vervolgens beschrijft Paulus zijn leven als een wedloop. Hij vergeet wat achter hem ligt en strekt zich uit naar wat voor hem ligt. Het doel: Christus kennen, de kracht van Zijn opstanding ervaren, deelhebben aan Zijn lijden, en uiteindelijk de opstanding uit de doden bereiken. Hij sluit af met de oproep om niet aardsgericht te leven, maar te beseffen dat ons burgerschap in de hemel is, waar we de Heere Jezus Christus verwachten als Redder.

Wat betekent dit?

Filippenzen 3 raakt de kern van wat christen zijn betekent: het is geen prestatie, het is een Persoon. Paulus had alles waar zijn cultuur naar verlangde. Status, afkomst, religieuze prestaties, een onberispelijke staat van dienst. En hij noemt het drek. Niet omdat die dingen op zichzelf waardeloos zijn, maar omdat hij iets heeft gevonden dat zoveel waardevoller is dat al het andere verbleekt.

Dat is een radicale herwaardering. Paulus zegt niet dat zijn afkomst slecht was, of dat zijn ijver verkeerd was. Hij zegt dat ze waardeloos worden zodra je ze gebruikt om jezelf goed te praten bij God. Want gerechtigheid, het oké zijn met God, komt niet uit jouw prestatie. Die komt uit geloof in Christus.

En toch is dit hoofdstuk geen oproep tot passiviteit. Paulus jaagt, hij strekt zich uit, hij rent. Geloof is bij hem geen kussentje om op te rusten, maar een richting om naar toe te bewegen. Het verschil zit hem in de motor: hij rent niet om aangenomen te worden, hij rent omdat hij is aangenomen.

De Rode Draad

Heel dit hoofdstuk draait om Jezus, en specifiek om "Hem kennen". Dat is geen informatie over Jezus hebben, maar Hem werkelijk kennen zoals je een mens kent. Met zijn opstandingskracht en zijn lijden, beide. Paulus wil niet alleen de glorie van de opgestane Christus, hij wil ook delen in het lijden, omdat dat is waar je Jezus echt leert kennen.

Het grote verhaal van de Bijbel is dat God de mens niet redt door wat de mens kan presteren, maar door wat Hij zelf doet in Christus. Vanaf Abraham wordt al gezegd: gerechtigheid komt door geloof. Paulus, de oud-Farizeeër die alles deed wat moest, heeft dat op de moeilijke manier geleerd. En hij wijst nu naar de hemel, naar de dag dat Christus terugkomt en alles in orde maakt. Dat is geen vlucht uit de werkelijkheid, dat is de werkelijkheid waar alles op uitloopt.

Voor Jou

Je leeft in een wereld die jou continu beoordeelt. Cijfers, volgers, foto's, het aantal likes, hoe je eruitziet, wat je gaat studeren, of je een relatie hebt. Vrijwel alles om je heen zegt: je waarde hangt af van wat je presteert en hoe je overkomt. Het is uitputtend. En subtiel sluipt diezelfde manier van denken het geloof binnen. Alsof God meer van je houdt als je een betere christen bent. Alsof je bij Hem hoort omdat je je goed gedraagt.

Paulus zegt: nee. Wat je presteert, je beste momenten, je religieuze ijver, het is geen valuta bij God. Het enige dat telt is dat je Christus kent. Dat is bevrijdend en confronterend tegelijk. Bevrijdend, omdat je niet hoeft te bewijzen dat je het waard bent. Confronterend, omdat je dingen waar je trots op bent ook moet loslaten als ze in de weg gaan staan.

De vraag is dus niet "doe ik het goed?" maar "ken ik Hem?". Niet als concept, maar als Iemand met wie je leeft. Dat groeit, dat kost tijd, dat gaat door dalen. Maar het is het enige dat aan het eind van je leven nog overeind staat.

Praat mee

Als je een eerlijk cv zou maken van waar jij je identiteit en waarde uit haalt, wat zou bovenaan staan? En durf je dat "drek" te noemen vergeleken met Christus kennen?

Paulus wil delen in Jezus' lijden, niet alleen in zijn opstandingskracht. Waarom denk je dat hij dat zegt, en wat zou dat voor jou kunnen betekenen?

Samen Bidden

Heer Jezus, U kennen is meer waard dan alles wat ik kan presteren of bezitten. Help me los te laten waar ik me aan vasthoud om mezelf goed te voelen. Leer mij U kennen, ook als dat door moeilijke dingen heen gaat. Richt mijn blik op U, en op de dag dat U terugkomt. Amen.