Even stil · maandag 12 oktober 2026

Barmhartigheid die harten openlegt

Barmhartigheid

2 weken geleden 4 min lezen 4 bijbelteksten

Korte overdenkingen om bij stil te staan, bij bijbelteksten uit Mattheüs 18:32-33, Johannes 5:6, Johannes 5:5-7 en Deuteronomium 25:4.

☀ Het ochtendmoment

Toen riep zijn heer hem bij zich en zei tegen hem: Slechte dienaar, al die schuld heb ik u kwijtgescholden, omdat u mij dat smeekte. Had ook u geen medelijden moeten hebben met uw mededienaar, zoals ik ook medelijden met u had?
Mattheüs 18:32-33

Petrus vroeg het, en Jezus antwoordde met een verhaal. Een knecht wordt bij de koning geroepen. Hij is tienduizend talenten schuldig, een onvoorstelbaar bedrag, meer dan een mensenleven ooit kan verdienen. Hij smeekt om geduld. De koning doet meer: hij scheldt de hele schuld kwijt.

Dan komt het detail dat vaak wordt overgeslagen. Diezelfde man loopt naar buiten en vindt een collega die hem honderd penningen schuldig is. Een reëel bedrag, maar klein. Hij grijpt hem bij de keel.

De andere knechten zien het. Zij gaan het vertellen. Zo komt het terug bij de koning, en daar valt het woord dat blijft hangen: slechte dienaar.

Niet omdat hij schuld had. Die was weg. Maar omdat hij uit die vergeving stapte alsof er niets gebeurd was. Hij droeg het niet mee de poort uit.

Vandaag begint. Misschien is er iemand die jou iets schuldig is, een woord, een verontschuldiging, een uitleg die nooit kwam. Jezus vraagt niet of het eerlijk is. Hij vraagt of je nog weet wat jou is kwijtgescholden.

Neem dat mee, de dag in. Het verandert hoe je naar die ene collega kijkt bij het koffieapparaat.

✦ Het lunchmoment

Toen Jezus hem zag liggen en wist dat hij al lange tijd ziek was, zei Hij tegen hem: Wilt u gezond worden?
Johannes 5:6

Achtendertig jaar. Zo lang lag die man al bij het badwater van Bethesda. Een leven dat gewacht had op beweging in het water, op iemand die hem erin zou tillen, op een kans die altijd net te laat kwam.

En dan komt Jezus langs. Hij ziet hem liggen. Hij weet hoe lang het al duurt. En Zijn vraag is bijna hard: wilt u gezond worden?

Je zou zeggen, natuurlijk wil hij dat. Maar na achtendertig jaar is wachten een manier van leven geworden. De man antwoordt niet met ja. Hij antwoordt met zijn verhaal, met wie hem niet helpt, met wie hem telkens vóór is.

Jezus laat het badwater links liggen. Geen engel, geen beweging in het water, geen systeem. Alleen een woord: sta op, neem uw ligmat op en ga lopen.

En hij liep.

Midden in jouw werkdag is dit het teken: Jezus heeft het badwater niet nodig om iemand overeind te krijgen. Hij vraagt wat jij eigenlijk wilt, dwars door jouw ingesleten verhaal heen. Niet om je te beschamen, maar omdat Hij zelf het antwoord is op de vraag die Hij stelt.

◐ Het middagmoment

En er was daar een man die achtendertig jaar ziek geweest was. Jezus zag hem liggen en wist dat hij al lange tijd ziek was, en zei tegen hem: Wilt u gezond worden? De zieke antwoordde Hem: Mijnheer, ik heb geen mens om mij in het badwater te werpen wanneer het water in beweging gebracht wordt; en terwijl ik eraan kom, daalt een ander vóór mij af.
Johannes 5:5-7

Achtendertig jaar. Langer dan een huwelijk, langer dan een loopbaan, langer dan de meeste mensen op één adres wonen. Zo lang ligt deze man al bij een waterbad in Jeruzalem, Bethesda genoemd, een plaats waar zieken zich verzamelden omdat men geloofde dat het water soms geneeskracht kreeg.

Jezus komt op een sabbat langs. Hij zoekt deze man uit, tussen alle anderen die daar lagen. En Hij stelt een vreemde vraag: wilt u gezond worden?

Je zou zeggen: natuurlijk. Maar het antwoord is geen ja. De man begint uit te leggen waarom het nooit lukt. Hij heeft geen mens. Een ander is altijd eerder. Zijn hele leven is een opsomming geworden van wie hem passeerden.

Misschien herken je dat op een maandagmorgen. Niet een lichamelijke kwaal, maar iets wat al zo lang meegaat dat het bij je hoort. Je weet precies waarom het niet verandert. Je hebt de redenen klaarliggen.

Jezus wacht niet op een beter antwoord. Hij geneest. Zonder water, zonder volgorde, zonder dat de man iets grijpt.

De vraag blijft hangen boven je dag. Niet om beantwoord te worden met ja of nee. Om gehoord te worden door Iemand die ernaar vraagt.

☾ Het avondmoment

Een os mag u niet muilbanden als hij aan het dorsen is.
Deuteronomium 25:4

Een os die dorst, loopt rondjes over de dorsvloer. Hij trekt een zware steen of sleeptouw over het graan, uur na uur, zodat de korrels loskomen van het stro. En onder zijn poten ligt eten. Vers, geurend, binnen bereik.

God zegt tegen Israël: bind zijn bek niet dicht. Laat hem happen onder het werken. Hij verdient het, want hij draagt het.

Een klein voorschrift, verstopt tussen wetten over rechtszaken en erfenissen. Je zou het bijna overslaan. Maar hier zie je iets van God. Hij ziet een werkdier. Hij denkt aan zijn maag. Hij maakt er wet van.

Paulus pakt dit vers later op en zegt: het ging God niet alleen om ossen. Als Hij zó let op een dorsende os, hoeveel te meer op mensen die zich geven in Zijn dienst, in een gezin, in stil werk dat niemand ziet.

Jij hebt vandaag ook gelopen. Misschien in rondjes. Misschien dragend. Weet dan dit: de God die de muilband verbood, verbiedt zichzelf niet om jou te voeden. Hij ziet wat je deed en gunt je wat je nodig hebt.

Leg je dag neer. Eet. Rust. Morgen is er weer graan.