Even stil · woensdag 16 september 2026

Zoeken naar Gods heerlijkheid en stem

Gods heerlijkheid ontmoeten

2 weken geleden 4 min lezen 4 bijbelteksten

Korte overdenkingen om bij stil te staan, bij bijbelteksten uit 1 Samuël 1:9-10, Exodus 33:18, Jesaja 6:3 en 2 Koningen 22:14.

☀ Het ochtendmoment

Toen stond Hanna op, nadat men in Silo gegeten en gedronken had. En de priester Eli zat op een stoel bij een deurpost van de tempel van de HEERE. Zij was bitter bedroefd. Zij bad tot de HEERE en zij huilde erg.
1 Samuël 1:9-10

Silo lag hoog in het bergland van Efraïm, een dagreis ten noorden van Jeruzalem. Daar stond de tabernakel, de tent die Israël sinds de woestijn met zich meedroeg. In Hanna's dagen was die tent er al bijna driehonderd jaar. Rond het heiligdom waren houten deurposten gezet, alsof de tijdelijke tent langzaam een huis werd.

Het was er druk in de feestweken. Gezinnen kwamen op met offerdieren, er werd gegeten en gedronken van het vlees. De rook van het brandofferaltaar hing tussen de heuvels.

En daar, tussen al dat samen eten, zat Hanna. Kinderloos, gepest door de andere vrouw van haar man, misselijk van verdriet. Ze stond op van tafel en ging naar de tent.

Silo was de plek waar Israël God ontmoette. Maar het is ook de plek geworden waar één vrouw haar bitterste gebed durfde uit te spreken, zo hevig dat Eli dacht dat ze dronken was.

Je hoeft vandaag geen opgewekt gezicht mee te nemen naar God. De plaats waar Hij woont, is groot genoeg voor tranen die je aan tafel niet kwijt kon. Begin daar.

✦ Het lunchmoment

Toen zei Mozes: Toon mij toch Uw heerlijkheid!
Exodus 33:18

Even pauze. Je bent midden in je dag, en Mozes vraagt iets groots: laat mij Uw heerlijkheid zien.

Het woord dat hij gebruikt is kavod. Het komt van een werkwoord dat letterlijk zwaar zijn betekent. Kavod is gewicht. Iets dat je voelt drukken, iets van substantie, iets wat er werkelijk is.

Wij zeggen heerlijkheid en denken aan licht, glans, iets etherisch. De Hebreeër dacht aan gewicht. Aan wat zwaar genoeg is om te blijven staan als al het lichte wegwaait. God is niet dun. God heeft massa.

Daarom kan Jesaja in hoofdstuk 6 het huis vol zien worden, de drempels bewegen, de zoom van Zijn kleed alles vullen. Kavod neemt ruimte in. Het duwt tegen dingen aan.

Jouw werkdag heeft ook gewicht. Deadlines drukken, zorgen drukken, verwachtingen drukken. Alles wat licht en vluchtig lijkt, weegt aan het eind van de middag toch iets.

Maar er is een gewicht dat groter is. Zwaarder dan het jouwe. En het is niet vijandig, het is heerlijkheid.

Ga zo je middag weer in. Niet alles wat op je drukt is het zwaarst. Zijn kavod draagt meer.

◐ Het middagmoment

De een riep tot de ander: Heilig, heilig, heilig is de HEERE van de legermachten; heel de aarde is vol van Zijn heerlijkheid!
Jesaja 6:3

Het Hebreeuwse woord voor heerlijkheid is kavod. En kavod betekent letterlijk: gewicht. Zwaarte. Iets dat je voelt drukken op je schouders, iets dat je niet zomaar wegwuift.

Onze taal heeft dat woord niet goed. Heerlijkheid klinkt bijna licht, iets stralends, iets moois. Maar kavod is de andere kant. Het is de zwaarte van wie God is. Zo zwaar dat Mozes Hem niet recht kan aanzien. Zo zwaar dat Jesaja in de tempel ineenzakt en roept: wee mij, ik verga.

De serafs roepen dat heel de aarde vol is van dit gewicht. Niet vol van een sfeer. Vol van iets wat weegt.

Misschien is dat wat er mist op een doordeweekse woensdagmiddag. Niet dat God ver weg is, maar dat wij Hem licht maken. Een gedachte tussendoor. Een schietgebed. Iets erbij.

Kavod vraagt iets anders. Stilstaan omdat er iets zwaars in de kamer is. Niet drukkend zwaar, maar echt zwaar, zoals waarheid weegt.

Wat zou het met deze middag doen als je even toelaat dat God gewicht heeft? Dat Hij niet iets is wat jij oppakt, maar Iemand voor wie jij stil wordt.

☾ Het avondmoment

Toen gingen de priester Hilkia, Ahikam, Achbor, Safan en Asaja naar de profetes Hulda, de vrouw van Sallum, de zoon van Tikva, de zoon van Harhas, de bewaarder van de kleren. Zij woonde in Jeruzalem, in het nieuwe gedeelte. Zij spraken met haar.
2 Koningen 22:14

De avond valt over Jeruzalem. In het paleis heeft koning Josia het boek van de wet horen voorlezen, en hij is diep geschrokken. Hij scheurt zijn kleren. En dan stuurt hij zijn hoogste mannen, de hogepriester zelf, op pad om een woord van de HEERE te horen.

Ze lopen niet naar Jeremia. Ze lopen niet naar Zefanja. Ze lopen door de smalle straten naar een vrouw in de nieuwe wijk. Naar Hulda.

We weten weinig van haar. Haar man bewaarde de kleren, misschien de priestergewaden. Zij woonde stil in een gewoon huis. En toch: als de koning van Juda God zoekt, komt hij bij haar terecht.

Hulda spreekt. Zonder omhaal geeft ze door wat de HEERE zegt, oordeel over de stad, ontferming over Josia's zachte hart. Ze verzint niets bij. Ze houdt niets terug.

Er zijn mensen die God gebruikt zonder dat er ooit een boek over hen geschreven wordt. Ze wonen in de nieuwe wijk. Ze doen hun werk. En op het moment dat het ertoe doet, spreken ze wat waar is.

Misschien ben je zo iemand geweest vandaag, zonder dat je het merkte. Leg dat nu neer bij Hem. Hij zag het.