Even stil · donderdag 17 september 2026

Volharden door Gods kracht alleen

Kracht om vol te houden

2 weken geleden 4 min lezen 4 bijbelteksten

Korte overdenkingen om bij stil te staan, bij bijbelteksten uit Jeremia 36:28, Exodus 17:12, 2 Kronieken 20:12 en 1 Samuël 24:5.

☀ Het ochtendmoment

Neem u weer een andere rol, en schrijf daarop al de vorige woorden, die op de eerste rol geweest zijn, die Jojakim, de koning van Juda, verbrand heeft.
Jeremia 36:28

Koning Jojakim zit bij de haard. Zijn schrijver leest hem voor uit een boekrol die Baruch heeft geschreven, woorden die Jeremia van God kreeg. Zo'n rol was kostbaar werk: perkament of papyrus, met de hand beschreven, aan elkaar genaaid, opgerold rond een stok. Maanden arbeid.

Elke keer als er drie of vier kolommen zijn voorgelezen, snijdt de koning ze af met een schrijversmes en gooit ze in het vuur. Rustig. Systematisch. Tot de hele rol weg is.

Hij denkt: nu is het opgelost. Woorden weg, probleem weg.

En dan komt het Woord van de HEERE opnieuw tot Jeremia. Neem een andere rol. Schrijf alles nog een keer. En er werden aan toegevoegd, staat er verderop, veel dergelijke woorden.

Wat God gezegd heeft, laat zich niet wegsnijden. Je kunt papier verbranden. Je kunt een boodschap negeren, een gedachte wegduwen, een gesprek afkappen. Maar het Woord zelf leeft buiten jouw haard.

Dat is vanmorgen een bemoediging. Misschien voel je je klein tegenover wat er om je heen versneden en verbrand wordt aan waarheid. Wees gerust. God schrijft opnieuw. En Hij voegt toe.

✦ Het lunchmoment

De handen van Mozes werden echter zwaar; daarom namen zij een steen en legden die onder hem, zodat hij erop ging zitten. Aäron en Hur ondersteunden zijn handen, de een aan de ene en de ander aan de andere kant. Zo bleven zijn handen onbeweeglijk, totdat de zon onderging.
Exodus 17:12

Midden op de dag, midden in een gevecht. Israël strijdt in het dal, Mozes staat op de heuvel met zijn handen omhoog. Zolang zijn handen omhoog blijven, wint Israël. Zakken ze, dan verliezen ze.

Er staat een klein woord in dat vers: emoena. Wij vertalen het meestal met geloof of trouw. Maar hier, in Exodus 17, gaat het over zijn handen. Ze waren emoena. Stil. Vast. Onbeweeglijk tot de zon onderging.

Zo werkt dat woord in het Hebreeuws. Trouw is niet eerst een gevoel of een overtuiging. Trouw is een hand die blijft waar hij moet zijn. Een houding die het volhoudt tot het avond wordt.

En in Habakuk 2 duikt datzelfde woord weer op: de rechtvaardige zal door zijn emoena leven. Door zijn stil-blijven-waar-God-hem-zet.

Jij bent halverwege je dag. Misschien voelt het als zo'n heuvel. Je handen worden zwaar. Je vraagt je af of het nog zin heeft, dat wat je doet.

Je hoeft ze niet zelf omhoog te houden. Er waren een steen en twee mannen. Vraag om wat jou vasthoudt vanmiddag. En blijf dan, gewoon, waar je bent gezet.

◐ Het middagmoment

Onze God, zult U geen gericht over hen oefenen? In ons is immers geen kracht tegen deze grote menigte die op ons afkomt, en wij weten niet, wat wij doen zullen, maar op U zijn onze ogen gericht.
2 Kronieken 20:12

Josafat staat op het tempelplein. Drie legers trekken op tegen Juda, hun voorhoede is al bij En-Gedi gesignaleerd. En de koning, die soldaten kan optrommelen en wapentuig heeft, roept een vasten uit. Het hele volk staat erbij, vrouwen en kinderen.

Dan bidt hij hardop. Hij herinnert God aan Zijn beloften, aan Abraham, aan de tempel. En dan komt de zin die alles draagt: wij weten niet wat wij doen zullen, maar op U zijn onze ogen gericht.

Let op wat hij niet zegt. Hij zegt niet dat hij een plan heeft. Hij zegt niet dat hij vertrouwt op zijn strategie of op zijn bondgenoten. Hij zegt: ik weet het niet.

Dat is een koning. Dat is iemand met verantwoordelijkheid, met mensen die op hem rekenen. En hij zegt hardop dat hij het niet weet.

Misschien is dat wel het moeilijkste gebed dat er is. Niet vragen om wijsheid alsof het een aanvulling is op wat je zelf al bedacht hebt. Maar toegeven dat je met lege handen staat, en juist dan je ogen opheffen.

Wat op jou afkomt vandaag hoeft niet drie legers te zijn. Maar de vraag is dezelfde. Waar zijn je ogen op gericht als je het niet weet?

☾ Het avondmoment

De mannen van David zeiden tegen hem: Zie, dit is de dag waarvan de HEERE u gezegd heeft: Zie, Ik geef uw vijand in uw hand, en u kunt met hem doen zoals het goed is in uw ogen. Toen stond David op en sneed stiekem een punt van de mantel van Saul af.
1 Samuël 24:5

Engedi ligt aan de westkant van de Dode Zee. Een oase in de woestijn van Judea, met een bron die uit de rotsen komt en waterval maakt tussen kale, gele kliffen. Rondom die bron groeit alles wat elders sterft: palmen, riet, groen. En in de rotswand: grotten. Koel, donker, groot genoeg om een leger in te verbergen.

Daar zit David, verstopt achterin. Saul komt binnen om zijn behoefte te doen, nietsvermoedend, kwetsbaar. De mannen fluisteren: dit is het moment.

Maar David staat op en snijdt alleen een puntje van Sauls mantel af. Meer niet.

De grot die een val had kunnen zijn, wordt een plaats waar David zichzelf in de hand houdt. Waar hij niet grijpt wat binnen handbereik ligt. De koelte van die grot, de stilte, de kans, alles schreeuwt: nu. En hij doet het niet.

Misschien had jij vandaag ook zo'n moment. Iemand die kwetsbaar was en die je had kunnen raken met een woord. Een kans om gelijk te halen. Je hebt het wel of niet gedaan.

Leg het neer bij God, deze avond. De grot van vandaag is voorbij. Morgen komt een nieuwe.

Slaap zacht.