Even stil · zondag 4 oktober 2026

De Meester roept je bij name

Roeping en vertrouwen

3 weken geleden 4 min lezen 4 bijbelteksten

Korte overdenkingen om bij stil te staan, bij bijbelteksten uit Johannes 11:28, Mattheüs 5:3, Lukas 8:25 en Mattheüs 6:28-29.

☀ Het ochtendmoment

En nadat zij dit gezegd had, ging zij weg en riep Maria, haar zuster, onopgemerkt en zei: De Meester is er en Hij roept u.
Johannes 11:28

Martha staat bekend om de keuken. Dat ene tafereel waarin zij druk is en Maria zit, heeft haar naam bepaald. Maar er is een tweede plek waar wij haar vinden, en die is minstens zo belangrijk. Bij het graf van Lazarus.

Haar broer is dood. Vier dagen al. En het is Martha, niet Maria, die als eerste Jezus tegemoet loopt. Zij spreekt uit wat er in haar hart leeft, haar verdriet, haar vertrouwen, haar belijdenis dat Hij de Christus is.

En dan dit kleine zinnetje. Zij gaat terug, roept haar zuster, en zegt zacht: de Meester is er en Hij roept u. Martha wordt bode. De vrouw die ooit klaagde over Maria, haalt haar nu bij Jezus.

Dat is wat ontmoeting met Hem doet. Het verandert iets in de verhouding tot de ander. Je houdt niet meer bij wie wat doet, je wijst door naar Hem.

Het is zondag. Straks ga je misschien naar de kerk, of je blijft thuis. Hoe dan ook, deze dag heeft een stem die roept. De Meester is er. Misschien mag jij vandaag, net als Martha, iemand zachtjes bij Hem brengen.

✦ Het lunchmoment

Zalig zijn de armen van geest, want van hen is het Koninkrijk der hemelen.
Mattheüs 5:3

Zalig. Een woord dat we in de kerk horen en dan weer wegleggen, want wat is het eigenlijk?

In het Grieks staat er makarios. Dat woord werd in de wereld van toen gebruikt voor iemand die het echt getroffen heeft. Rijk, veilig, binnen. De goden werden makarios genoemd, omdat zij boven de zorgen stonden die mensen klein maken. Later werd het ook gebruikt voor de welgestelden die zich geen zorgen hoefden te maken over morgen.

En dan komt Jezus de berg op en draait het hele woord om. Hij legt makarios niet op het hoofd van wie het gemaakt heeft, maar van wie arm is van geest. Van wie treurt. Van wie zachtmoedig is.

Het is geen gevoel van blijdschap dat Hij belooft. Het is een status. Je hoort erbij. Je bent binnen, bij God.

Vandaag, op Zijn dag, mag je dat horen. Niet dat je je zalig moet voelen, maar dat je het bent, in Christus. Terwijl je misschien juist leeg aan de ochtend begon, of met iets wat je meesleept.

Makarios. Je bent binnen. Het Koninkrijk is van jou.

◐ Het middagmoment

En Hij zei tegen hen: Waar is uw geloof? Maar zij waren bevreesd en verwonderden zich, en zeiden tegen elkaar: Wie is Deze toch, dat Hij ook de winden en het water bevel geeft en ze Hem gehoorzaam zijn?
Lukas 8:25

Het meer van Gennesaret ligt diep, zeshonderd voet onder zeeniveau, ingeklemd tussen heuvels. Koude lucht van boven stort zich daar plotseling op warm water. Vissers kenden die stormen. En toch waren ze bang.

Jezus sliep. Zij maakten Hem wakker met de schreeuw dat ze vergingen. Hij bestrafte de wind, en het werd stil. En dan die vraag: waar is uw geloof?

Merk op dat Hij niet vraagt óf ze geloof hebben. Hij vraagt waar het is. Alsof het geloof er wel was, maar ergens anders lag. Niet in de boot. Niet bij Hem. Weggezakt onder het water dat binnenkwam.

Het is een vraag die blijft hangen. Waar leg jij je geloof neer als het stormt? Bij de omstandigheden, die je telt en herbekijkt? Bij jezelf, bij wat je nog aankunt? Of bij Hem die slaapt in de boot, en die er dus wel is?

De discipelen krijgen geen uitleg. Alleen een vraag en een stilte op het water. En een nieuwe vraag die zijzelf stellen: wie is Deze toch?

Misschien is dat vandaag genoeg. Niet het antwoord vinden, maar de vraag toelaten. Waar is uw geloof, nu, op deze zondag?

☾ Het avondmoment

En wat maakt u zich zorgen over kleding? Kijk naar de lelies in het veld, hoe ze groeien; ze werken niet en spinnen niet; en Ik zeg u dat zelfs Salomo in al zijn heerlijkheid niet gekleed ging als één van deze.
Mattheüs 6:28-29

De lelies waar Jezus naar wijst, zijn vermoedelijk niet de witte kweeklelies uit onze tuinen. Veel kenners denken aan de wilde bloemen die in het voorjaar de hellingen van Galilea bedekken: anemonen, kronen van vuur tussen het gras. Een paar weken staan ze er, daarna verdort het veld onder de zon en worden de stengels verzameld om de bakoven mee te stoken.

Juist naar die vluchtige bloemen wijst Jezus. Niet naar iets wat eeuwen staat, maar naar iets wat vandaag bloeit en morgen brandstof is.

En tóch, zegt Hij, kleedt God ze mooier dan Salomo in zijn purperen gewaden. De koning met zijn schatkamers haalt het niet bij een bloem van één seizoen.

Het is zondagavond. De dag die God voor Zichzelf hield, loopt ten einde. Misschien kijk je terug op uren die snel voorbij waren. Een dienst, een gesprek, een stilte.

De lelie weet niet hoe kort haar bloei is. Ze bloeit gewoon, waar ze geplant staat, in de kleuren die ze gekregen heeft.

Jouw dag was kort. Je leven is kort. En toch kleedt Hij je, dag na dag, met wat je nodig hebt. Leg je zorg over morgen bij Hem neer en slaap.