2 Korinthe 9

De Uitleg

Paulus schrijft een brief aan de christenen in Korinthe. Hij is bezig met een groot project: hij verzamelt geld voor de arme christenen in Jeruzalem, die het zwaar hebben. De gemeentes in Macedonië hebben al meegedaan, en Paulus heeft tegen hen opgeschept over de Korinthiërs: "Die zijn vast al klaar, die geven graag." Nu komen er afgevaardigden naar Korinthe toe om de collecte op te halen, en Paulus wil niet voor schut staan. Hij hoopt dat ze hun belofte waarmaken.

Maar het gaat hem niet alleen om het geld. Paulus zegt iets opvallends: geven moet niet met tegenzin, en niet omdat het moet. "God heeft een blijmoedige gever lief." Een blijmoedige gever is iemand die het met vreugde doet, niet zuchtend. Paulus haalt er een spreuk bij: wie weinig zaait, oogst weinig. Wie veel zaait, oogst veel. Een boer die maar drie korrels zaait, krijgt geen volle akker terug.

Dan komt het mooie. Paulus belooft niet dat je rijk wordt als je geeft. Hij zegt: God is bij machte om je alles te geven wat je nodig hebt, zodat je weer kunt geven aan anderen. God laat de gever niet leeglopen. Hij vult je bij. En het eindigt allemaal in dankzegging aan God: de armen in Jeruzalem zullen God danken, de gemeentes raken aan elkaar verbonden, en iedereen kijkt omhoog naar de Gever van alle goede dingen. Paulus sluit het hoofdstuk af met een uitroep: "Gode zij dank voor Zijn onuitsprekelijke Gave!" Die Gave, met hoofdletter, is Jezus.

Wat betekent dit?

Geven is in dit hoofdstuk veel meer dan munten in een collectezak doen. Het is een houding van het hart. Paulus zegt eigenlijk: hoe je geeft, laat zien wat je van God denkt. Als je gelooft dat God gul is, durf je zelf ook gul te zijn. Als je denkt dat God krenterig is, hou je alles stevig vast.

Het bijzondere is dat God niets nodig heeft. Hij vraagt niet om geld omdat Zijn schatkist leeg is. Hij vraagt erom omdat geven ons verandert. Een gierig hart wordt klein en bang. Een blijmoedig hart wordt ruim en vrij. God wil ons ruim en vrij maken.

De Rode Draad

Aan het einde van het hoofdstuk wijst Paulus naar Jezus, "de onuitsprekelijke Gave". Onuitsprekelijk betekent: je kunt het niet eens in woorden vangen. God gaf Zijn eigen Zoon. Hij hield niets achter. Hij gaf het kostbaarste wat Hij had.

Dat is de bron van alle christelijk geven. We geven niet om indruk te maken of om iets terug te verdienen bij God. We geven omdat God eerst gaf, en nog steeds geeft. Elke keer dat een christen iets weggeeft, lijkt hij een beetje op zijn Vader in de hemel. En daarmee hangt het verbond samen, de afspraak die God met Zijn volk heeft: Ik zorg voor jullie, en jullie mogen elkaar daarin meenemen.

Voor Jou

Misschien denk je: ik heb niet veel om weg te geven. Maar geven gaat over meer dan geld. Het gaat over je tijd, je aandacht, je spullen, je hulp. Wie het laatste koekje aan zijn zusje geeft zonder te zuchten, snapt iets van dit hoofdstuk. Wie zijn zakgeld deelt met een goed doel zonder daarover op te scheppen, ook.

Let eens op je eigen houding. Geef je iets weg en denk je daarna: had ik dat nou wel moeten doen? Dat is normaal. Maar vraag God of Hij je hart ruimer wil maken. Niet omdat het moet, maar omdat je iets wilt laten zien van Wie God is. Hij is geen krenterige God. Hij is overvloedig.

En vergeet het slot niet: God zorgt dat je niet leegloopt. Wie geeft, krijgt op een andere manier weer terug. Niet altijd in geld, soms in vreugde, soms in vriendschap, soms in iets dat je pas later begrijpt.

Praat mee

Wanneer vind jij het moeilijk om iets weg te geven, en waarom denk je dat dat zo is?

Wat denk je dat Paulus bedoelt met "een blijmoedige gever", en ken je iemand die zo is?

Samen Bidden

Vader, dank U voor Jezus, Uw onuitsprekelijke Gave. U gaf het mooiste wat U had. Maak ons hart ruim, zodat we durven delen zonder bang te zijn dat we tekortkomen. Help ons om blij te geven, niet zuchtend. En dank U dat U voor ons zorgt. Amen.