Nehemia 9

De Uitleg

Het volk Israël is net terug uit de ballingschap. Ze hebben de muren van Jeruzalem herbouwd, ze hebben weer geluisterd naar de wet van Mozes, en nu, in hoofdstuk 9, komen ze bij elkaar voor iets bijzonders. Ze vasten, ze trekken rouwkleren aan, ze strooien stof op hun hoofd. Dat klinkt vreemd voor ons, maar in die tijd betekende het: we menen het echt, we hebben spijt.

Dan staan er Levieten op, een soort priesters, en ze beginnen hardop te bidden. Dat gebed is bijna het hele hoofdstuk lang. En het is geen kort bedankje, het is een reis door de hele geschiedenis van Israël.

Ze beginnen bij het begin: God die hemel en aarde heeft gemaakt. Dan Abraham, met wie God een verbond sloot, een soort heilige afspraak. Daarna de uittocht uit Egypte, de wolkkolom, de Rode Zee, het manna in de woestijn, de wet bij de Sinaï.

Maar dan wordt het gebed eerlijk. Pijnlijk eerlijk. Want telkens weer, zeggen ze, deed ons volk het verkeerd. God gaf manna, en zij mopperden. God gaf de wet, en zij maakten een gouden kalf. God gaf het beloofde land, en zij vergaten Hem. God stuurde profeten, en zij luisterden niet.

En toch, en toch, zegt het gebed steeds opnieuw: U bent een God die vergeeft, genadig en barmhartig, geduldig en groot van goedertierenheid. U hebt ons niet verlaten, ook niet in de woestijn, ook niet toen we ondankbaar waren.

Het eindigt met een eerlijke zin: kijk waar we nu staan. We zijn slaven in ons eigen land, koningen van andere volken bepalen wat er gebeurt. Maar U bent rechtvaardig, en wij hebben dit eigenlijk verdiend.

Wat betekent dit?

Dit hoofdstuk laat zien hoe het volk God leert kennen door terug te kijken. Ze vertellen het hele verhaal opnieuw, niet om te scheppen over hun helden, maar om eerlijk te zijn over zichzelf en eerlijk te zijn over God.

En wat ze ontdekken is dit: God blijft trouw, ook als mensen Hem keer op keer in de steek laten. Dat is wat een verbond betekent. Het is geen afspraak die kapot gaat zodra één kant zich misdraagt. God houdt vol, langer dan je zou denken dat redelijk is.

Tegelijk maakt dit gebed iets pijnlijk duidelijk: alleen maar terugkomen bij God en sorry zeggen is niet genoeg om alles weer goed te maken. Ze staan er nog steeds slecht voor. Er moet iets meer komen. Iemand moet die kapotte relatie tussen God en mensen écht heel maken.

De Rode Draad

Dat iemand komt later. Eeuwen na dit gebed wordt Jezus geboren. Hij is degene die het verbond niet alleen herinnert, maar opnieuw sluit, met Zijn eigen bloed. Bij het laatste avondmaal zegt Hij: dit is het nieuwe verbond in Mijn bloed.

Het volk in Nehemia 9 zucht: God, wij hebben gefaald, U bent trouw, maar hoe komt het ooit goed? Jezus is het antwoord op die zucht. Hij doet wat het volk nooit kon: Hij blijft helemaal trouw aan God, ook als alles tegenzit. En Hij neemt de schuld van het volk op zich.

Dus dit lange, eerlijke gebed wijst vooruit. Het is alsof het volk al een beetje voelt: wij redden het niet zonder dat God nog iets groters doet.

Voor Jou

Misschien herken je iets in dit gebed. Dat je dingen verkeerd doet die je eigenlijk niet wilt doen. Boos worden, liegen, iemand buitensluiten. En je denkt: ik wil het beter doen, maar morgen gaat het toch weer mis.

Wat dit hoofdstuk laat zien is dat eerlijk zijn over jezelf bij God niet eng hoeft te zijn. Het volk noemt alles op, alle fouten, en God loopt niet weg. Hij is geduldig en groot van goedertierenheid, dat betekent: Hij houdt vol met liefhebben.

Je hoeft niet eerst perfect te zijn voordat je bij God mag komen. Je mag komen zoals je bent, en eerlijk vertellen wat er mis ging.

Praat mee

Wat vind je moeilijker: eerlijk zeggen wat je verkeerd deed, of geloven dat God je echt vergeeft?

Waarom denk je dat het volk eerst de hele geschiedenis opnoemt voordat ze hun nood bij God neerleggen?

Samen Bidden

Heer, U bent geduldig, ook met mij. Soms doe ik dingen die niet goed zijn, en weet ik niet hoe ik het anders moet. Dank U dat ik bij U mag komen zoals ik ben. Help me om eerlijk te zijn, en leer me te vertrouwen dat U trouw blijft. Door Jezus, amen.