Micha 7

De Uitleg

Micha 7 begint met een man die door een wijngaard loopt nadat de oogst voorbij is. Hij zoekt vijgen, druiven, iets eetbaars. Er is niets meer. Dat beeld zet de toon. Micha kijkt om zich heen in Juda en ziet hetzelfde: geen oprechte mens meer te vinden. De vromen zijn weg, de eerlijke mens is verdwenen. Iedereen ligt op de loer voor de ander, ambtenaren laten zich omkopen, rechters zijn te koop, en de machtigen verdraaien de zaak zoals het hun uitkomt. Zelfs binnen één gezin kun je niemand vertrouwen. Je zoon minacht je, je dochter keert zich tegen haar moeder, je ergste vijanden zijn de mensen onder je eigen dak.

Het is een donker begin. Maar dan kantelt het. Vanaf vers 7 zegt Micha: "Maar ík zie uit naar de HEERE." Hij wacht. Hij weet dat het oordeel komt, hij weet dat hij zelf ook schuldig is, maar hij weet ook dat God zijn pleitbezorger is. Er volgt een opvallende stem: alsof de stad Jeruzalem zelf spreekt, gevallen in het stof, en tegen haar vijand zegt: lach maar niet te vroeg, ik mag dan gevallen zijn, ik zal weer opstaan. Al zit ik in het donker, de HEERE is mijn licht.

In het laatste deel van het hoofdstuk klinkt iets wat bijna te mooi is om waar te zijn. Micha vraagt: wie is een God als U, die zonden vergeeft? Hij vertrapt onze ongerechtigheden. Hij werpt al onze zonden in de diepten van de zee. Dat is geen klein zinnetje. Dat is een van de meest radicale uitspraken in het Oude Testament over wie God is.

Wat betekent dit?

Micha kijkt niet door een roze bril. Hij ziet hoe corrupt zijn samenleving is, tot in de huiskamer aan toe. En toch eindigt hij niet in cynisme. Dat is de kunst van dit hoofdstuk: eerlijk zijn over hoe gebroken alles is, zonder daarin te blijven hangen.

De boodschap is dat God anders is dan elke andere god die mensen ooit hebben bedacht. Een God die zijn volk straft maar niet vernietigt. Een God die boos kan worden, maar volgens Micha "niet voor eeuwig vasthoudt aan Zijn toorn, omdat Hij vreugde vindt in goedertierenheid." Lees dat nog eens. God vindt vréugde in trouw, in genade. Niet in straffen. Hij houdt ervan om te vergeven.

En dat vergeven is geen halfslachtig gebaar. Hij gooit de zonden in de zee. Niet aan de waterkant, waar het later weer aanspoelt. In de diepte. Weg.

De Rode Draad

Het bijzondere is dat Micha al die eeuwen voor Christus iets aanraakt wat pas in Jezus helemaal duidelijk wordt. Hoe kan een rechtvaardige God zonden in de zee gooien zonder onrechtvaardig te worden? Hoe kan Hij vergeven zonder dat het kwaad ongestraft blijft? Het Oude Testament laat die spanning staan. Micha weet dat God het kan, maar hij weet nog niet helemaal hoe.

Het antwoord daarop is Jezus. Aan het kruis komt Gods rechtvaardigheid en Gods barmhartigheid samen. Daar wordt het kwaad wél serieus genomen, en daar wordt het ook werkelijk weggedaan. Wanneer Johannes de Doper later naar Jezus wijst en zegt "zie het Lam van God dat de zonde van de wereld wegneemt", staat hij in de lijn van Micha. De zee waar onze zonden in worden geworpen, blijkt uiteindelijk niet de Middellandse Zee te zijn, maar Golgotha.

En de belofte aan Abraham, die Micha aan het einde noemt? Die loopt door tot bij ons. Door Jezus komen mensen uit alle volken binnen die belofte.

Voor Jou

Er zijn dingen waarvan je hoopt dat niemand ze ooit te weten komt. Een gedachte, een gewoonte, iets wat je deed of zei en dat je nog steeds bij je draagt. Het soort dingen die om twee uur 's nachts weer naar boven komen.

Micha zegt: God werpt het in de diepten van de zee. Niet onder een tapijt, niet voor even, maar weg. Voor wie zich tot Hem keert.

Dat is iets heel anders dan "het komt wel goed" of "iedereen maakt fouten". Het is concreter en radicaler. Het is een God die er vreugde in vindt om je weer schoon te maken.

Tegelijk wijst dit hoofdstuk je ook op de wereld waarin je leeft. Een wereld waar mensen elkaar uitknijpen, waar relaties stuk gaan, waar je soms binnen je eigen huis je niet veilig voelt. Micha doet niet alsof dat niet bestaat. Hij benoemt het. En hij wacht. "Ik zie uit naar de HEERE." Dat is geen passieve houding. Dat is uithouden met je ogen op God gericht, juist als alles om je heen het tegendeel beweert.

Praat mee

Micha schrijft dat God "vreugde vindt in goedertierenheid". Hoe past dat beeld bij het beeld van God dat jij vaak in je hoofd hebt, en waar zit eventueel het verschil?

Is er iets in je leven waarvan je eigenlijk niet gelooft dat God het werkelijk in de diepte van de zee kan gooien? Wat houdt je daarin tegen?

Samen Bidden

Heer, U bent een God die vergeeft. Ik kan dat soms moeilijk geloven, helemaal als het over mezelf gaat. Help me uit te zien naar U, ook als alles om me heen donker is. Dank U dat Jezus is wat Micha alleen nog maar kon vermoeden. Amen.