2 Kronieken 5

De Tekst

De ark wordt binnengedragen. Salomo heeft de tempel voltooid, en nu, op het feest in de zevende maand, brengen de priesters het heiligste voorwerp van Israël naar zijn plaats onder de vleugels van de cherubs. Als ze naar buiten komen, barst er een lofzang los van zangers en muzikanten, één van stem, en dan gebeurt het: een wolk vult het huis, zo dicht dat de priesters hun dienst niet kunnen voortzetten. De heerlijkheid van de HEERE heeft het huis vervuld.

De Kern

Dit hoofdstuk gaat niet over architectuur maar over wonen. Sinds de uittocht was God meegetrokken in een tent, altijd onderweg, altijd voorlopig. Nu neemt Hij intrek in een blijvend huis, midden in Jeruzalem, midden in het bestaan van zijn volk. Maar let op wat er precies gebeurt: de mensen bouwen, de mensen dragen, de mensen zingen, en dan komt Gód. De heerlijkheid laat zich niet organiseren. Ze overweldigt. De priesters vallen stil, niet omdat ze hun tekst vergeten, maar omdat de aanwezigheid zelf hun ambt onderbreekt. God laat zich vinden op de plek die Hij aanwijst, maar op zijn eigen voorwaarden.

De Rode Draad

De tempel is geen eindstation maar een schaduw. Johannes zal later schrijven dat het Woord vlees werd en onder ons "zijn tent opsloeg" (Joh. 1:14), en dat het is alsof hij expliciet terugverwijst naar deze scène: de heerlijkheid die woning maakt. Wat in 2 Kronieken 5 een gebouw vult, wordt in Christus een lichaam. En waar hier de priesters buiten de wolk moeten blijven, breekt bij Jezus' kruisiging het voorhangsel dat de ark afschermde. De ark bevatte de stenen tafelen, de wet die veroordeelde; Christus draagt die veroordeling in zichzelf weg. Het huis van Salomo wees dus tegelijk vooruit en zal ooit overbodig worden, zoals Openbaring 21 laat zien: in de nieuwe stad is geen tempel meer, want God en het Lam zíjn de tempel.

De Spiegel

Er is iets in ons dat God graag onderbrengt in een gebouw, een liturgie, een gewoonte. Dat is niet verkeerd; Salomo bouwde tenslotte in opdracht. Maar de vraag die dit hoofdstuk stelt is: wanneer heb jij voor het laatst je dienst moeten onderbreken omdat God er echt was? We regelen kerkdiensten waar niets ons stoort, gebedsmomenten die passen in de agenda, geloofsleven dat de rest van het leven niet in de weg zit. En dan lezen we dit: priesters die niet konden staan om dienst te doen. Wanneer heeft God jouw plan voor het laatst doorkruist, niet met tegenslag maar met zijn nabijheid? Misschien is de eerlijke vraag niet of God er is, maar of we Hem er nog binnenlaten op een manier waarop Hij ons stilzet.

Het Detail

Kijk naar vers 13: "alsof zij uit één mond klonken." De zangers en muzikanten stemmen samen in één lof, en pas dán daalt de wolk. De kroniekschrijver, die schreef voor een volk dat uit ballingschap terugkwam en een verdeelde geschiedenis van scheuring en afgoderij achter zich had, wist wat die eenheid waard was. Het is niet dat God alleen komt bij muzikale perfectie. Het is dat verdeeldheid Hem hindert, en eendracht Hem ruimte geeft. Pinksteren echoot dit: "zij waren allen eensgezind bijeen" (Hand. 2:1), en dan komt de Geest. Blijkbaar is samen-stemmen geen bijzaak van aanbidding maar de voorwaarde waarin God zich thuis voelt.

Context

We zijn ergens in de tiende eeuw voor Christus. Salomo regeert over een verenigd Israël, welvarender en machtiger dan ooit tevoren of daarna. De tempelbouw heeft zeven jaar geduurd, met cederhout uit Libanon, goud uit Ofir, en duizenden arbeiders. De ark heeft een omzwerving achter de rug: van Sinaï naar de tabernakel, gevangen door de Filistijnen, teruggebracht, in Kirjat-Jearim gestald, door David naar Jeruzalem gehaald, in een tent gezet. Nu, in de zevende maand, tijdens het Loofhuttenfeest waarop Israël de woestijnreis herdacht, komt ze eindelijk tot rust. Het feest van tijdelijk wonen wordt het feest van blijvend wonen. Het volk viert dat God niet langer een gast is maar een inwoner.

Het Profiel

De Kronieken zijn geschreven ná de ballingschap, voor mensen die een tweede tempel hadden, kleiner en armer dan die van Salomo, zonder ark, zonder zichtbare heerlijkheidswolk. Zij hoorden dit verhaal met verlangen én pijn. Verlangen omdat het bevestigde dat hun God ooit werkelijk gekomen was, tastbaar, overweldigend. Pijn omdat hun eigen tempel dat gemis niet vulde. De kroniekschrijver bemoedigde hen: jullie zijn nog steeds hetzelfde volk, met dezelfde God, en Hij belooft opnieuw te wonen. Voor ons, die weten dat het wachten uitliep op een kind in een kribbe en een gescheurd voorhangsel, klinkt dit hoofdstuk als de eerste maten van een symfonie die pas in Christus haar volle klank krijgt.

Reflectie

Waar in mijn leven heb ik God ingepast in mijn agenda, en waar geef ik Hem nog werkelijk ruimte om mijn dienst te onderbreken?

Als de tempel wees naar Christus die onder ons wilde wonen, wat betekent het dan dat mijn eigen lichaam volgens Paulus nu tempel van de Geest heet?