Lukas 9:27

De Tekst

Jezus staat tussen zijn leerlingen, net na een zware waarschuwing over kruisdragen en het verliezen van je leven om het te vinden. Dan zegt Hij iets wat de lucht plotseling opendrukt: "Maar Ik zeg u naar waarheid: Er zijn sommigen van hen die hier staan, die de dood niet zullen proeven voordat zij het Koninkrijk van God gezien hebben." Een belofte, een raadsel, een aankondiging van iets wat spoedig komen zal.

Context

Kijk waar we zijn in het evangelie. Een week eerder, misschien iets minder, heeft Petrus bij Caesarea Filippi eindelijk hardop gezegd wat hij ziet: U bent de Christus van God. En Jezus reageert niet met een triomftocht. Hij begint over lijden, verwerping, gedood worden. Over kruis opnemen en jezelf verloochenen. Dat is de sfeer waarin vers 27 valt.

Deze mensen leven onder Romeinse bezetting. Ze verwachten een Messias die zichtbaar de troon bestijgt, die de heidenen wegvaagt, die Israël in ere herstelt. En nu praat hun rabbi over sterven. Over schaamte. Over een koninkrijk dat niet komt met machtsvertoon maar door verlies. Vers 27 is de zin waarmee Hij hun teleurgestelde harten toch openhoudt: wacht even, sommigen van jullie gaan het zien, met eigen ogen, voordat jullie sterven.

De Kern

De belofte is geen datum, maar een ooggetuige-uitspraak. Sommigen zullen het koninkrijk zien. Niet begrijpen, niet horen prediken, maar zien. Zes dagen later, staat er in vers 28, neemt Hij Petrus, Johannes en Jakobus mee de berg op en verandert Zijn gedaante voor hun ogen. Zijn kleed wordt schitterend wit, Mozes en Elia verschijnen, een stem uit de wolk. Dat is geen toeval en geen losse anekdote. Dat is vers 27 dat opengaat.

Het koninkrijk breekt niet pas aan bij de wederkomst. Het is er al, in Hem, en op de berg schijnt het door de sluier van Zijn vlees heen. Voor even zien drie mannen wat er onder de oppervlakte van deze rabbi verborgen ligt: de heerlijkheid van God, de Zoon in Zijn eigen licht.

De Rode Draad

De Schrift kent deze beweging: God die zich even laat zien op een berg. Mozes op de Sinaï, wiens gezicht straalt zodat het volk hem niet kan aankijken. Elia op de Horeb, in de zachte stilte na wind en aardbeving. Twee mannen die God ontmoet hebben op een berg, en die precies daar op de berg der verheerlijking naast Jezus staan te praten over Zijn "uitgang" die Hij in Jeruzalem volbrengen zal.

Wat vers 27 belooft, is dat de Sinaï en de Horeb niet de laatste bergen waren. Er is een nieuwe berg, waar niet de wet met bliksem gegeven wordt maar de Zoon aangewezen wordt: "Deze is Mijn geliefde Zoon, luister naar Hem." De rode draad loopt van heerlijkheid die verhulde openbaring was, naar heerlijkheid die persoon werd.

De Spiegel

Wij zijn snel geneigd het koninkrijk uit te stellen. Naar later, naar de hemel, naar de wederkomst. Dan wordt alles rechtgezet, dan zal ik zien. En intussen leven we alsof God vooral afwezig is en wij vooral moeten volhouden. Jezus zegt: sommigen zullen het zien voordat ze sterven. Dat schuurt tegen ons geloofsritme aan.

Waar loop je vandaag rond alsof Christus nog moet komen, terwijl Hij er al is? Op je werk waar je taal en gedrag stiekem seculier zijn geworden, omdat je niet gelooft dat Zijn koninkrijk daar iets voorstelt. In je huwelijk waar je verhardt, omdat vergeving een leerstuk lijkt en geen kracht. In je gebed dat je opzegt in plaats van bidt. Vers 27 duwt tegen die berusting. Zien mag nu al beginnen.

De Intertekst

Petrus schrijft er later over, in zijn tweede brief: "Wij zijn geen kunstig bedachte verzinsels gevolgd, toen wij u de kracht en de komst van onze Heere Jezus Christus bekendmaakten, maar wij zijn ooggetuigen geweest van Zijn majesteit." Hij bedoelt precies deze berg. Vers 27 was voor hem geen theologie meer, het was herinnering.

En dan Johannes 1:14: "Wij hebben Zijn heerlijkheid gezien, een heerlijkheid als van de Eniggeborene van de Vader." Ook hij was op die berg. Wat Jezus in Lukas 9:27 belooft, wordt in beide brieven het fundament onder een leven lang getuigen.

De Vraag

Waarom slechts sommigen? Waarom niet allen? Er is iets ongemakkelijks aan een God die selecteert wie mag zien en wie moet geloven zonder te zien. De tekst geeft geen verklaring. Wat we wel weten: de drie op de berg waren niet de sterksten of de heiligsten. Petrus zou Hem verloochenen, Jakobus zou als eerste van de twaalf gedood worden, Johannes zou in ballingschap eindigen. Zien was geen beloning maar toerusting voor wat komen ging. Misschien is dat het enige antwoord dat de tekst toestaat: God geeft zicht waar Hij weet dat het gedragen moet worden.

Reflectie

Waar in jouw leven wacht je op een koninkrijk dat allang binnen handbereik gekomen is?

Wat zou er veranderen als je vandaag zou geloven dat Christus niet ver, maar nabij en verheerlijkt is?