Johannes 2:2

De Uitleg

Eén zin. Zeven woorden in het Grieks. "En Jezus was ook voor de bruiloft uitgenodigd, en Zijn discipelen." Dat is Johannes 2:2. Je zou het bijna overslaan, op weg naar het wonder van het water dat wijn wordt. Maar Johannes schrijft niets zonder reden. Deze zin is het scharnier van de scène.

Stel je het dorp Kana voor. Een bruiloft in de eerste eeuw duurde dagen, soms een week. Het hele dorp liep uit, familie van ver kwam logeren, er werd gegeten, gedronken, gedanst, gezongen. Een bruiloft was geen middagje in een feestzaal, het was hét sociale moment. Je uitnodigen betekende: jij hoort erbij, jij bent deel van ons leven, kom mee vieren.

En Jezus was uitgenodigd. Niet als rabbi, nog niet als wonderdoener, want Hij had nog geen enkel wonder gedaan. Hij werd uitgenodigd als iemand die erbij hoorde. Misschien een verre neef, een vriend van de familie, iemand uit de regio die men kende. Hij kreeg een plek aan tafel, net als iedereen.

En Zijn discipelen ook. Dat is opvallend. In Johannes 1 heeft Jezus net een paar leerlingen gekregen: Andreas, Petrus, Filippus, Natanaël. Nog maar net. En die hele groep schuift ook aan. Of de gastheer dat van tevoren wist, weten we niet. Mogelijk kwamen ze onverwacht mee. Hoe dan ook: Jezus gaat niet alleen. Waar Hij heen gaat, neemt Hij Zijn mensen mee.

Wat betekent dit?

Johannes had kunnen beginnen met: "En Jezus deed Zijn eerste teken." Punt. Maar hij begint met een bruiloft, en met het feit dat Jezus daar gewoon te gast is. Dat zegt iets fundamenteels over wie Jezus is.

Hij is geen kluizenaar. Geen asceet die zich terugtrekt uit de gewone wereld. Jezus gaat naar feesten. Hij eet, Hij drinkt, Hij lacht waarschijnlijk om de grappen die daar gemaakt worden. Later in de evangeliën krijgt Hij zelfs het verwijt dat Hij te veel feest, dat Hij een "vraat en wijndrinker" is (Matteüs 11:19). Dat verwijt komt niet uit de lucht vallen. Jezus hield van tafels, van gezelschap, van vieren.

En Hij komt niet om een preek te houden op die bruiloft. Hij komt om erbij te zijn. Pas als er een probleem ontstaat, de wijn raakt op, gaat Hij handelen. Maar Zijn aanwezigheid was er al voordat Hij iets deed.

Dat is theologisch gezien enorm. God wordt mens, en de eerste plek waar we Hem in Zijn publieke optreden tegenkomen, is niet in de tempel of in de woestijn, maar op een feest. Het Woord dat vlees werd (Johannes 1:14) schuift aan tafel.

De Rode Draad

Johannes kiest zijn beelden zorgvuldig. Een bruiloft is in heel de Bijbel een beeld van de relatie tussen God en Zijn volk. De profeten spraken erover: "zoals een bruidegom zich verblijdt over zijn bruid, zo zal uw God Zich over u verblijden" (Jesaja 62:5). En in Openbaring eindigt alles met de bruiloft van het Lam, de ultieme viering waar God en mens voor altijd samen zijn.

Dat Jezus Zijn publieke optreden begint op een bruiloft is dus geen toeval. Johannes zet een signaal neer: hier komt de Bruidegom. Hier begint de viering waar heel de Schrift naartoe heeft gewerkt. En Hij komt niet om de boel strenger te maken, Hij komt om de wijn te laten stromen als die opraakt. Hij komt om vreugde terug te brengen waar die dreigt te eindigen.

En let op: Hij neemt Zijn discipelen mee. Volgen van Jezus betekent niet alleen Hem navolgen in lijden en inzet, het betekent ook meegaan naar waar Hij feestviert. De vreugde van Jezus is niet los verkrijgbaar van Jezus zelf, en wie bij Hem hoort, deelt daarin.

Voor Jou

Er bestaat een hardnekkig beeld van geloof als iets stroefs. Iets dat vooral uit regels bestaat, uit niet-doen, uit serieus kijken. Veel tieners groeien ermee op, bewust of onbewust: God zit vooral in de kerk op zondagochtend en heeft weinig te maken met wat er daarna gebeurt op zaterdagavond.

Johannes 2:2 zegt iets anders. De eerste plek waar Jezus publiek verschijnt, is op een feest. Hij hoort daar thuis. En dat betekent dat Hij ook thuishoort in jouw gewone leven, niet alleen in je stille momenten of in de kerkbank. In de verjaardag van je vriendin. Aan de keukentafel. Op het schoolplein. In de appgroep.

De vraag is niet of jij geestelijk genoeg bent om Jezus uit te nodigen op een bepaalde plek. De vraag is of jij Hem überhaupt uitnodigt in de gewone dingen van je leven. In Kana nodigde iemand Hem simpelweg uit voor de bruiloft, en daar begon alles. Niet omdat de gastheer wist wat er zou gebeuren, maar omdat hij Jezus een plek gaf.

Jij mag Hem een plek geven. In de dingen waar je zenuwachtig over bent, in de dingen waar je blij om bent, in de plekken waar je je afvraagt of Hij er wel thuishoort. Nodig Hem uit. Hij komt.

Praat mee

Als Jezus letterlijk één dag met je mee zou gaan, naar school, naar je werk, naar je sportclub, naar je telefoon, waar zou jij je dan het meest ongemakkelijk bij voelen? En wat zegt dat?

Waarom denk je dat zoveel mensen geloof vooral met serieus en streng associëren, terwijl Jezus Zijn optreden begint op een feest?

Samen Bidden

Jezus, U liet U uitnodigen op een bruiloft. U was geen vreemde aan tafel, U hoorde erbij. Wilt U ook in mijn gewone leven thuis zijn, niet alleen op zondag maar ook doordeweeks, niet alleen bij ernst maar ook bij vreugde. Leer mij U uit te nodigen in alles wat ik doe. Amen.